M - Het leven is niet makkelijk. Echt niet. Heb je je voorgenomen om wat bewuster, met een groot woord ‘rechtvaardiger’, te gaan leven…blijkt ineens dat de wereld best complex in elkaar steekt. Drie voorbeeldjes. Lees de rest van dit onderwerp »
M - Seculiere actiegroepen lijken regelmatig meer begrepen te hebben van Jezus’ boodschap op het gebied van geld en bezit dan de christelijke kerk. Reverend Billy is daar een voorbeeld van, maar er zijn ook Nederlandse voorbeelden.
Reverend Billy is een activist uit New York. In de stijl van een klassieke gospelprediker stelt hij op een scherpe en humoristische manier materialisme aan de kaak. Hij is voorganger van de Stop Shopping Church. Billy heeft meer met actiegroepen dan met de kerk en het dominee zijn is weinig meer dan een stijlmiddel. De club rond Billy doet aan theater op straat, maakt films (What Would Jesus Buy?) en songs. In de media heeft Billy al de nodige aandacht gehad:
Of Jezus en Billy wat met elkaar hebben weet ik niet eens, maar het optreden van Billy doet me wel denken aan Jezus. Beiden stelden diepgaande problemen aan de orde en hadden regelmatig mot met het establishment. Billy focust op uitbuiting, overconsumptie en meer van dat soort issues. Die dingen zijn direct gerelateerd aan hetgeen Jezus ons voor waarschuwt. Onze drang naar consumptie heeft uitbuiting en slavernij tot gevolg in andere delen van de wereld.
Is het optreden van Billy een activistisiche uitwerking van hetgeen N.T. Wright voor ogen heeft als hij schrijft over het volgen van Jezus? Het maffe is dat deze mix van humor, actie en een boodschap die fundamentele problemen aan de orde stelt, aanslaat op plekken waar christenen normaal worden afgezeken. Eerder schreef ik over contextualisatie; dat lijkt hier te lukken.
Ik heb regelmatig de indruk dat sommige seculiere websites en actiegroepen op onderdelen meer van het evangelie hebben begrepen dan christenen. Is dat het Koninkrijk van God buiten de kerk? In Nederland groeit Time to Turn ook naar de activistische stijl van Billy, ik geniet daarvan, al mag het nog wel wat scherper.
Zouden we als kerk en als christenen ook niet wat kunnen leren van Reverend Billy? Laten we zoeken naar een mix van voorleven, humor, actie en ons uitspreken over fundamentele problemen.
R - Sinds een paar weken hebben we een nieuwe huisgenoot. Iemand woont tijdelijk bij ons in huis om even op adem te komen. Ik schrik van de reacties die ik van mensen hierop krijg. Ze zeggen allemaal: “Wat gaaf om op die manier iemand te helpen. Maar je moet wel heel veel privacy opgeven, ik weet niet of ik dat zou kunnen.” Zijn er dan maar zo weinig mensen die ervoor open staan om iemand tijdelijk even op weg te helpen? Houdt er dan niemand rekening mee dat zijn huis, zijn gezin hiervoor wel eens gebruikt zou kunnen worden? Of ben ik gewoon te idealistisch?
Dit doet me denken aan mijn collega die graag een leefgemeenschap wil oprichten. Pas vertelde hij dat we als individualisten de waarde van het samenleven niet meer kennen. Iedereen is erg gesteld op zijn privacy, andere mensen moeten vooral niet te dichtbij komen. Als je met elkaar woont, zul je rekening met elkaar moeten houden. Rekening met elkaar houden, is ook wat inleveren. Dit betekent dat je dingen zult moeten veranderen. Maar wat ook mooi is: je karakter wordt erdoor gevormd. Je leert om dingen met elkaar te delen. Dit kun je praktisch zien, maar je kunt ook je problemen delen, je moeilijkheden in het leven. Zijn gedachte was dat je er een mooier mens van wordt, als je gevormd wordt door mensen om je heen.
Het zette mij aan het denken. In ieder geval gaan wij de komende tijd flink oefenen met het leren samen-leven. En wat mij betreft gaat dat verder dan elkaar verdragen…onze hoop is dat we uiteindelijk elkaar tot zegen mogen zijn.
R - We gaan door met testen om vervolgens onze eetgewoonten wat aan te passen. Verder op onze reis.
Met een vriendin had ik het over onze eetvoornemens. Zij gaf aan dat ze regelmatig géén vlees eet bij een maaltijd. Dit was voor mij een eye-opener. Je kunt biologisch vlees afwisselen met maaltijden zonder vlees. In principe heb je niet dagelijks vlees nodig…en het drukt de kosten. Goed plan, dacht ik.
Ik wilde het meteen uitproberen. Op internet een lekker receptje opgezocht, samen gekookt en dit geserveerd aan onszelf en aan Martijn. Het was een stamppotje met spinazie, kruidenkaas en walnoten.
Er traden echter een aantal problemen op, welke ik zal opsommen:
Het leek ‘no meat, no meal’. Onze goede voornemens eindigden in een maatlijd met kippenseparatorvlees. Bovendien met zeer veel zout en een smerige stampot. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ik weer een poging durf te wagen…
R - In een vorige post lees je dat we willen kijken hoe we beter kunnen omgaan met voedsel. Om jullie mee te nemen op onze ontdekkingstocht hierbij het eerste testresultaat.
Je zou kunnen zeggen dat chocolade nou niet het meest belangrijke is om op te letten, omdat die ene reep in de maand niet zo’n verschil maakt. Bij ons ligt dat wat anders. Martijn kan niet buiten zijn melkhagelslag op brood en zijn blokje chocolade voor en na het avondeten. Om daar nou slaven voor te laten zwoegen gaat mij toch wat te ver.
Dus met mijn collega op naar de Jumbo om op zoek te gaan naar eerlijke chocolade. We komen de hagelslag tegen, helaas bestaat er alleen eerlijke pure hagelslag. Dat betekent voor Martijn of ander beleg zoeken of oneerlijke melkhagelslag blijven eten. Wel een eerlijke melkchocoladereep gevonden!
Thuisgekomen bleek hij superlekker, maar eigenlijk was hij ook superduur. Ik dacht nog naïef: ’dan doen we er toch wat langer mee’, maar ik kon weten dat dit niet werkte. Twee dagen later wilde ik nog eens zo’n heerlijk blokje proeven, om er vervolgens achter te komen dat Martijn het al verorberd had. Resultaat: twee keer zo duur, twee keer zo lekker, twee keer zo snel op.
R - Is het wel oké hoe we omgaan met voedsel? Dat we kilo’s chocolade eten terwijl we weten dat er kindslaven aan te pas komen om het te produceren? Dat we dieren eten die niet echt een prettig leven achter de rug hebben?
Een tv-programma dat je ogen kan openen, is de Keuringsdienst van Waarde. (Een geweldige serie. Ze gaan lekker de diepte in, droge humor.) En als je leest over plofkip, vraag je je af of je die wel echt wilt eten. Dan heb ik het nog niet over alle verhalen over groeihormonen, bestrijdingsmiddelen en slachtmethoden.
Je kunt natuurlijk meteen naar de Albert Heijn rennen en biologisch vlees inslaan. Of je gaat naar de Jumbo en koopt de eerlijke chocolade van Tony Chocolony. Ik denk dat je er binnen een maand achter komt dat je huishoudpot hierop niet berekend is.
Om dit laatste te voorkomen nemen wij de tijd om na te denken en te experimenteren. We willen goed doordenken waarom we dit willen, wat we willen en hoe we er praktisch mee willen omgaan. We hebben zo onze zwakheden. Zo zijn we aardig verslaafd aan chocola (Martijn) en fruit (Rosalie). En eigenlijk willen we altijd vlees bij een maaltijd. Hoe gaan we dit dan doen? Misschien is rekening houden met verslavingen sowieso al geen goed uitgangspunt. Ik zal regelmatig wat testresultaten met jullie delen.
Zijn we freaks dat we hierover nadenken of hoort dit echt bij Jezus volgen?
Verhalen delen rond emerging church in Nederland, dat is waar we ruimte voor willen maken tijdens een weekend in april 2008. Het gaat dan om onze persoonlijke verhalen, de verhalen van critici en natuurlijk de verbinding met Gods grote verhaal.
Het weekend is bedoeld voor mensen die bezig zijn met het starten van nieuwe kerken en zoeken naar nieuwe kerkvormen. Daarnaast zouden we het leuk vinden als er ook mensen meegaan die nog niet praktisch actief zijn, maar wel overwegen hiermee aan de slag te gaan.
Momenteel worden de eerste stappen gezet voor de praktische organisatie. Over de exacte datum, het programma, de lokatie en het maximale aantal deelnemers zijn we aan het nadenken. Er zal in ieder geval veel ruimte zijn voor informele gesprekken en verstilde spiritualiteit. Deze vooraankondiging is bedoeld om je te laten weten dat dit eraan komt en om je uit te nodigen suggesties te doen voor de invulling van het weekend.
Dit weekend is een initiatief van Diana en Nico-Dirk van Loo, Eveline en Dave Hund, Lindsey en Matthijs Vlaardingerbroek, Rick en Aneta Jansen en Rosalie en Martijn Vellekoop. We hopen met dit weekend het gesprek rond emerging church in Nederland verder op gang te helpen en elkaar te bemoedigen.
R - Vorige week hadden we onze eerste Momentz Together. We hebben nu twee groepen bij Momentz, maar die kennen elkaar eigenlijk niet. Daarom organiseren we nu om de maand een Momentz Together, zodat de groepen elkaar kunnen leren kennen. Ook zijn mensen welkom die benieuwd zijn naar wat Momentz eigenlijk is.
Iedere keer zal weer anders zijn, maar nu zijn we de duinen in getrokken. Met een skottelbraai, strandtentjes, eten en kaartjes vertrokken we. Iedereen kreeg een kaartje met een vraag erop. In twee groepen wandelden we een uur door de duinen, tijdens het wandelen kon je de vraag op je kaartje aan iemand stellen. Hier praatte je dan samen over door en daarna ruilde je je kaartjes met elkaar om naar een volgende persoon toe lopen. We hadden vragen als ‘Wat maakt je aan het lachen?’ en ‘Heb je iets met God beleefd afgelopen week?’. Een erg leuke manier om met elkaar in gesprek te raken.
R - Ik ken in de buurt inmiddels al een paar mannetjes die regelmatig in de buurt rond crossen. Het zijn mannen waarbij het leven niet is gelopen zoals ze hoopten. Ze hebben veel meegemaakt en hebben ook met lichamelijke beperkingen moeten leren dealen. De één lukt dat beter dan de ander en soms wordt de hulp ingeroepen van drank.
Het bijzondere is dat als je regelmatig een praatje met hen maakt, ze je echt persoonlijke dingen vertellen. Het raakt me als ik hoor wat ze allemaal voor rottigheid mee hebben gemaakt. Soms loopt ik speciaal een ommetje om een babbeltje te kunnen maken met iemand die veel aan de straat zit. Ik vind het bijzonder om zo met mensen het leven te kunnen delen op straat.
R/M - Tijdens de Opwekkingsconferentie eind mei was er op de laatste dag een workshop over discipelschap. De spreker daagde de toehoorders uit om andere mensen te discipelen. Een terechte uitdaging!
De spreker stelde voor dat je anderen zou ‘discipelen’ door een paar weken een boek met ze door te nemen en daarover door te praten. (Nu moet je weten, de spreker was een uitgever, dus helemaal belangeloos was hij wellicht niet.) In ieder geval, die methode leek ons wat teveel voorgeformateerd en projectmatig. Discipelschap is naar onze ervaring veel meer iets van 1) relaties, 2) maatwerk en 3) de lange termijn. Rijdend van de Flevopolder naar huis babbelden we er nog eens over. We vroegen we ons af hoe wij konden bijdragen aan discipelschap bij anderen. Dat klinkt een beetje eng, zeker voor Nederlanders, net alsof je je een stuk beter voelt dan anderen…
Recente reacties