Zie jij een leger?

M - De afgelopen dagen heb ik Floyds boek ‘Ik zie een leger’ gelezen. Dat was de moeite waard! Wat een eerlijkheid, passie en vastberadenheid is erin proefbaar.

Johan zou zijn pet erbij opeten, zo simpel is dit boek soms. En Nico-Dirk oogt nog steeds wat ongelukkig vanwege de cover. Toch heb ik van dit boek genoten! Floyd is geen toptheoloog of tophistoricus, maar hij heeft durf, levenservaring, leeft radicaal met God, schrijft helder en spreekt zich uit. Soms is dat al heel wat…

Mensen die goed ingelezen zijn huiskerken, simple church en emerging church, die gaan niet veel nieuws lezen. Mensen die allergisch zijn voor evangelisch taalgebruik, kunnen ook beter een ander boek kiezen. Maar voor mensen zonder theologische achtergrond, die willen kennismaken met nieuwe kerkvormen is dit boek een aanrader: één van de meest toegankelijke Nederlandstalige publicaties.

Geen verantwoording afleggen?

M - In het kader van de discussie rond de PKN, wil ik ook nog wel een kritische noot kraken. En dat heeft te maken met het afleggen van verantwoording.

Om even praktisch te beginnen: Rosalie en ik hebbben tijd en geld geïnvesteerd in kampeerspullen en kampeerweekenden, omdat we geloven dat dat voor onze context een goed middel is om het evangelie uit te leven. We creeëren zo bijvoorbeeld ruimte voor gemeenschap en aandacht voor de natuur. Voor een gemiddelde kerk is een investering in kampeerspullen niet vanzelfsprekend. Als wij nu aan de kerk waar wij eerder kwamen zouden moeten uitleggen waarom dit een nuttige investering is, dan kost dat even tijd. En dit is een onschuldig voorbeeld, we hebben keuzes gemaakt die lastiger zijn uit te leggen.

Zending veraf veiliger dan dichtbij?

M - Is zending veraf veiliger voor je identiteit en status dan zending in je eigen omgeving? Ik denk het wel.

Vandaag las ik vanwege mijn scriptie in de studie van Gerrit Jan van der Kolm. Het raakte me. Een man die oprecht zoekt naar gerechtigheid en het Koninkrijk van God. Een man die daarvoor - ondanks zijn capaciteiten - zijn status loslaat, hoogdravende discussies loslaat en ervoor kiest om te gaan werken als gastarbeider, om werk te doen waar je geen opleiding voor nodig hebt. Een man die daarbij leert om steeds meer de houding los te laten van ‘wij weten het’, ook op het gebied van geloof en kerk…totdat hij bijna niets overhoudt van alles wat hij wilde verkondigen.  Hij schrijft rake, kritische dingen. Ik wil een stukje citeren, dat me bijzonder raakte.

“Tijdens de werkperiode in de bouw in Zuid-Frankrijk word ik begeleid door een équipe van de Mission Populaire. Zij vragen mijn vrouw en mij ons bij hen te voegen. Het lijkt voor mij een veilige manier om een hachelijke keuze te maken. Mijn vrouw verzet zich: waarom de omweg om deze keuze in een ander land vorm te willen geven, in een andere taal en de mediterrane cultuur? Waarom niet gewoon in Nederland?”

De uitdaging van Jezus

M - Dit weekend een boek in één ruk uitgelezen.  Ik was al een aantal keer tegen teksten van Tom Wright aangelopen, maar een compleet boek van zijn hand had ik nog niet gelezen. Het moest er dus maar eens van komen, zeker als je iets met ‘emerging church’ denkt te hebben, in die hoek wordt hij veel geciteerd.

Wright is bezig met een serie van zes omvangrijke boeken, waarvan Jesus and the Victory of God zijn meest vermaarde werk is. Alleen dat deel omvat al 760 pagina’s. Voor het weekend heb ik me maar even beperkt tot de samenvatting van zijn eigen hand: The challenge of Jesus uit 1999. Met 200 pagina’s best behapbaar.

Ben jij religieus bezig?

R - Ik lees een boekje van Jerry Cook “Liefde, aanvaarding en vergeving”
en las daar iets bijzonders in. Ik citeer daar een stuk uit:

‘Als ik over religie spreek, dan bedoel ik de inspanningen van de mens om God te behagen. Ieder menselijk systeem dat bedoeld is om een god te bereiken en te behagen noemen we een religie. Christen-zijn is geen religie. In het christelijk geloof gaat het er niet om dat de mens God bereikt, maar het omgekeerde. God komt in de persoon van Jezus Christus naar de mensen toe. Hij strekt zijn hand naar ons uit. Wanneer we proberen mensen bij God te brengen, zijn we juist op de omgekeerde manier bezig. We zijn religieus in plaats van christelijk aan de gang.

We moeten werken volgens wat ik het Immanuel-principe noem. Jezus was letterlijk Immanuel: Hij was God met ons. Hij kwam tot ons waar wij waren en bracht God naar ons toe.  Dat betekent het om christen te zijn - dat we God brengen naar de mensen, waar zij zich bevinden. Daarom hoeven we mensen nergens mee naar toe te nemen; we moeten alleen maar naar hen toe te gaan. Wanneer wij in contact komen met hen, komt God met hen in contact.’

Ik vond dit wel bijzonder om te lezen. Ik ben de afgelopen jaren veel bezig geweest om activiteiten te organiseren waar ik mensen mee naar toe kon nemen. Ik was zo druk hiermee, dat ik eigenlijk geen mensen kende om mee te nemen…

Het mooiste is als je in een relatie met iemand iets kan laten zien van Gods liefde voor die persoon. Dat zou ik onwijs tof vinden, maar hoe precies? Daar moet ik nog ff over nadenken.