R – Tijdens mijn dagelijkse wandelrondje door de winkelstraat kwam ik haar tegen. Ze vroeg of ze iets mocht vragen, een vrouw van middelbare leeftijd met een hoofddoekje om haar kapsel te beschermen tegen de wind. Ik kreeg een voorgevoel dat ze niet naar de weg zou vragen, maar durfde haar ook niet direct af te wijzen. De vrouw vroeg me of ik in Jezus geloofde. Deze vraag was makkelijk te beantwoorden. Mijn antwoord leek eerder argwaan te kweken dan vreugde. Ik werd daarna langs de maatlat gelegd en er werden vragen op me afgevuurd: “Had ik wel contact met Jezus, was ik werdergeboren en had ik ook iets met de Heilige Geest?”. Na alle vragen naar eer en geweten met ‘Ja!’ beantwoord te hebben, gebeurde er iets vreemds.
De vrouw raadde me aan om op zoek te gaan naar God. Ze wilde me allerlei folders meegeven, want het was echt nodig dat ik contact met God ging krijgen. Mijn antwoorden nam ze totaal niet serieus. Wat jammer dat ze mij niet van blijdschap in de armen viel omdat ze zo blij was een nieuwe zuster ontmoet te hebben. Of dat ze op haar knieën viel en God dankte dat ik al gered was. Helaas niets van dit alles, het werd een treurig afscheid.
Een huwelijk is minstens zo’n grote stap als een huis kopen, maar veel voorbereidingen zijn niet vanzelfsprekend. Pas kwam er een christelijk stel naar ons toe dat vroeg of ik tijdens hun huwelijksdienst wilde spreken. Een hele eer. Het riep bij mij wel de vraag op in hoeverre ik dat zou willen doen met een ‘hit-and-run-instelling’. Gewoon een praatje houden en wegwezen? Dat leek mij niet OK. Niet dat dit bij dit stel het geval is, maar ik zou geen geestelijk-romantisch praatje willen houden als ik weet dat de partners nauwelijks zijn voorbereid op een leven na de grote dag. Om shit in je huwelijk te voorkomen, zou je vooraf moeten stilstaan bij dromen, verwachtingen en praktische zaken.
Even ongeneerd reclame maken. Op donderdagmiddag 2 april wordt het boek ‘Ploeteren & Pionieren’ gepresenteerd op een symposium waar onder andere de 
Recente reacties