M – In theater De Naald, op kruipafstand van ons huis, voeren de Bloeiende Maagden vanavond hun voorstelling Donkey God en het Bonussacrement uit. De grote vraag die boven de markt hangt: moet je hiertegen protesteren of niet? Moet het verboden worden?
“In deze nieuwe tempel van allesomvattende helderheid wordt u door de Bloeiende Maagden ingewijd in een rotsvast geloof. Dat doen zij door middel van ongelooflijke voorspellingen, hallucinerend gezang en een rituele wassing door knappe vrouwen met zachte handen en lange benen. Ook kunt u hardop biechten door middel van brulpsalmen en u deelt gezamenlijk het brood en de wijn. Samen dronken worden en vergeving is een eitje.”
En een andere inleiding op dit cabaretstuk:
“De vrijmoedige manier waarop ze omspringen met seks en religie – terugkerende thema’s in hun werk – is door sommigen wel eens verward met pornografische of blasfemische neigingen. Zeer ten onrechte; het gaat hen om waarachtig liefdesverlangen en echte waarheidsliefde. Grote woorden, maar voor minder doen ze het niet. Met humor en spektakel spelen ze alle dogmatisme en lijdzaamheid aan gort.”
Om er wat van te kunnen vinden, zou je eigenlijk de voorstelling moeten zien, al is vrij voorspelbaar dat een gemiddelde christen daar niet van zal opknappen.
Verbod gevraagd
Een flink deel van de christenen uit het Westland heeft inmiddels van zich laten horen. Kerken vragen om het verbieden van de voorstelling. De SGP roert zich in de gemeenteraad. Ook heb ik evangelische gebedsmails ontvangen, waarin wordt geschetst hoe slecht de voorstelling is en christenen worden opgeroepen om te bidden voor bekering van deze mensen, zodat er voortaan uitsluitend programma’s te zien zullen zijn die voldoen aan bijbelse normen en waarden.
Mensen, ik weet het echt niet. Wat moet ik hiermee? (En dat is niet lollig of ironisch bedoeld zoals een vorige post.) Er schieten allerlei gedachten door mijn hoofd:
- Helpt protesteren of verbieden mee bij het vormgeven aan Gods droom voor het Westland? Ik denk eigenlijk van niet. De roep om een verbod bevestigt vooral vooroordelen over belerende christenen die anderen niets gunnen.
- Is er wat op tegen om voor de cabaretieres en de manager van de Naald te bidden? Absoluut niet. Lijkt me een goede zaak en een gepaste reactie.
- Is het realistisch of goed om te verwachten dat er voortaan uitsluitend programma’s te zien zullen zijn die voldoen aan bijbelse normen en waarden? Ik denk het niet. Een vraag om een verbod geeft vooral blijk van een mindset waarin macht uit een vergaan tijdperk een grote rol speelt. Het zijn de restanten van het ‘foute’ christendom waar Murray over spreekt.
- We leven als christenen met een historie waar best wat op aan te merken valt. Het valt daarom niet volledig uit de lucht dat de cabaretieres tegen het christelijk geloof schoppen. Ook al ben ik niet blij met een voorstelling als deze, hoe weeg ik mee dat er nog een historische rekening te vereffenen valt? Misschien maar incasseren en de andere wang ook toekeren?
- Is dit nou het belangrijkste waar we ons als kerken druk over moeten maken? We schieten wat mij betreft te snel in de anti-houding. Laten we liever focussen op positieve zaken. Waarom stoppen we onze energie niet in het voorbereiden van een Kerstfeest voor de Polen en Hongaren die hier opgepropt in kamertjes zitten? Waarom krijg ik geen rondzendmails om te bidden voor de Marokkanen die door zoveel Westlanders met de nek worden aangekeken?
Hoe ga je als Jezus-volger om met dit soort cultuuruitingen? De dames claimen blijkbaar zelf dat het gaat om ‘echte waarheidsliefde’? Mag dat er dan gewoon zijn? Correcties op mijn gedachten? Aanvullingen?
Ik ga zelf altijd van de gedachte uit om te luisteren naar de tegenstander. In het verleden hebben we zelf nogal wat van die “hatemails” tegen vermeende antichristelijke uitingen gehad. Veelal had het te maken met het onvermogen te luisteren naar de boodschap van de spelers, de film of de muzikanten.
Bovendien zie ik een ontwikkeling, gelijklopend met de islam, waarin alles van het christelijk geloof met verve verdedigd moet worden. Dat deel van de christenheid heeft geen enkel gevoel voor humor, laat staan voor zelfspot. Sommige cultuuruitingen zijn bedoeld als spiegel naar de ander.
Was het niet Gerard Reve waartegen in de jaren zestig heel veel christenen te hoop liepen, omdat hij God afschilderde als een ezel met wie hij heerlijk het bed deelde. Hij zette zich af tegen de heersende cultuur en zette daarom een dergelijk beeld op.
Dus mijn oplossing zou zijn: doe niet mee met de tegenstanders, koop een kaartje, ga er naar kijken (wellicht met wat meer mensen uit je groep) en kijk of er aanknopingspunten zijn om hierover in gesprek te gaan. En bekijk zo’n voorstelling niet vanuit de ergernis over de spot van de spelers, maar luister naar wat ze eigenlijk willen zeggen. Misschien zijn er dingen in hun spot of satire die terecht zijn als je van buitenaf (of van binnenuit) naar de uitingen van het christelijk geloof kijkt.
Ik zou er naar toe gaan, en er een blogpost overschrijven: Stel je staat na de voorstelling op het podium, wat zou jij zeggen (Hand 17).
Hey Martijn,
Grappig dat je hier over begint. Gister even met onze voorganger zitten babbelen en die had het hier ook over.
Ik geloof er niet in dat hiertegen protesteren ook maar enig nut heeft voor God’s koninkrijk. Natuurlijk voelen we ons aangesproken als bewust onze Vader word beledigd. Vooral je laatste punt spreekt mij heel erg aan, ik denk dat eerder moeten nadenken over onze liefde voor onze naasten (en daar vallen; shocking voor sommige Westlanders ;); ook de Polen, Hongaren en Marokkanen onder). Het belangrijkste gebod is niet voor niets liefde.
Welk doel willen we dienen met tegen deze voorstelling protesteren? Ik geloof niet dat dit protest voortkomt uit liefde voor onze naasten, en durf zelfs te betwijfelen of het voortkomt uit onze liefde voor God. Waarom is het zoveel makkelijker om (liefst nog passief in een kamertje tegen die voorstelling bidden) je tegen een theathervoorstelling te verzetten dan na te denken over wat God echt van ons vraagt? Met name in onze houding tegenover onze naasten?
Maar goed; ik moet ook eerlijk zijn. Het is makkelijker lastige vragen te stellen als reactie op een blogpost dan de daad bij het woord te voegen ;-).
De mooiste reactie die we volgens mij als christenen hadden kunnen geven was dit als moment aangrijpen om mensen te bereiken. Iets in de trand van “je hebt nu een slap aftreksel gezien van een kerkdienst, ben je misschien geintresseerd in the real deal?” Geen idee van mijzelf maar van onze voorganger.
Misschien zou het zelfs wel leerzaam geweest zijn voor ons als Christenen om naar zo’n voorstelling toe te gaan. Het confronteert je met het beeld wat de maatschappij heeft van de kerk als instituut (en daardoor ook van God). Ik denk ook niet dat je er als Christen beter van wordt ;-) maar het helpt je wellicht om beter aansluiting te vinden in het bereiken van “De Wereld” (vervelende Christelijke lingotaal). Waarschijnlijk is de voorstelling een karikatuur van het daadwerkelijke beeld dat mensen van de kerk hebben, maar dat maakt dingen ook duidelijker.
Conclusie; goede post, snap je gedachtengang. Volgens mij had heel actief protesteren alleen maar meer reclame opgeleverd voor die voorstelling trouwens :). Ook een goede reden om er niet op die manier mee om te gaan.
Groet,
Meinaart
Nu, dan even toch ook een andere invalshoek. Inderdaad protesteren zal misschien geen zin hebben. Maar moeten we alles accepteren? Is tolereren ook niet soms een vorm van angst? Ik denk dat het opzoeken van gesprek heel goed is… maar Griek met de Grieken zijn maakte niet dat Paulus bijvoorbeeld de Griekse godendienst (wat ik me daar ook bij moet voorstellen, ik ben maar een leek) ook bijwoonde. Anders gevraagd: moet het advies zijn, de voorstelling bij te wonen? Als het mijn Vader beledigt of verdriet doet, dan wil ik toch een beetje voorzichtig zijn? Welke dialoog ik dan ook mis…
Groet,
Rob
@ Rob
Maar wie zegt mij dat de voorstelling mijn Vader beledigt of verdriet doet. Van een afstand en zonder de voorstelling te hebben gezien, voelen christenen zich wel beledigd of wordt hen verdriet aangedaan. Maar of dit voor Vader geldt?
Hij kent de intenties van de spelers en de maker van de voorstelling. Zou hij willen dat we de voorstelling van buitenaf veroordelen of dat we in gesprek komen met de makers? Is zo’n voorstelling wel gelijk te stellen met de Griekse afgodendienst?
En ja: vanwege het contact schuw ik het verblijf in bijvoorbeeld de moskee niet. Een paar maanden geleden waren we uitgenodigd om daar de maaltijd mee te maken. Daar zeg ik dan geen nee op.
Ha mensen, bedankt voor jullie reacties!
Verschillende suggesties om er naartoe te gaan, maar die kans heb ik laten lopen. Maaruh, Nico-Dirk, er zijn nog heel wat voorstellingen, ik ben benieuwd naar je blogpost. :-) Het tourschema is te vinden via http://www.harrykies.nl/productie.asp?artiestnummer=7
@ Meinaart: ik vermoed dat ze niet enthousiast worden van de gedachte om een ’spetterende kerkdienst’ bij te wonen. Dan nemen we als christenen weer lekker de ruimte om tegen mensen te preken, is veilig voor ons, maar het zou me niet verbazen als dat juist één van de bezwaren tegen een kerkdienst is…gebrek aan interactiviteit. Beter een gesprek voeren, denk ik.
Je hebt gelijk, preken werkt zelden en is ook niet oprechte aandacht. Maar er is vast wel een response te bedenken waar je wel interactiviteit en persoonlijke aandacht hebt. Een gesprek is wat dat betreft al stuk beter, maar misschien ook wel bedreigender ;).
Ik zou een goedgelovig.tv filmpje gaan maken van demonstrenden gristenen ;)
op YouTube zetten en op GG bespreken!!