Zie jij een leger?

M - De afgelopen dagen heb ik Floyds boek ‘Ik zie een leger’ gelezen. Dat was de moeite waard! Wat een eerlijkheid, passie en vastberadenheid is erin proefbaar.

Johan zou zijn pet erbij opeten, zo simpel is dit boek soms. En Nico-Dirk oogt nog steeds wat ongelukkig vanwege de cover. Toch heb ik van dit boek genoten! Floyd is geen toptheoloog of tophistoricus, maar hij heeft durf, levenservaring, leeft radicaal met God, schrijft helder en spreekt zich uit. Soms is dat al heel wat…

Mensen die goed ingelezen zijn huiskerken, simple church en emerging church, die gaan niet veel nieuws lezen. Mensen die allergisch zijn voor evangelisch taalgebruik, kunnen ook beter een ander boek kiezen. Maar voor mensen zonder theologische achtergrond, die willen kennismaken met nieuwe kerkvormen is dit boek een aanrader: één van de meest toegankelijke Nederlandstalige publicaties.

Wat me bij dit boek vooral pakte, is de passie die eruit sprak, de liefde voor Jezus. Daarnaast werden een heleboel zaken aangestipt die me aan het denken zetten over hoe ik mijn leven leef en hoe ik bezig ben met nieuwe kerkvormen.

Floyd bespreekt veel verschillende dingen, zonder al te diep te gaan. Dat varieert van hoe je je leven inricht om echt van betekenis te kunnen zijn, tot hoe nieuwe kerken kunnen functioneren. Uit de hoek van emerging church laat Floyd zich onder andere inspireren door Frost & Hirsch. Zo hanteert hij vijf ‘pilaren’ waarop het Koninkrijk van God zou rusten:

1. Holistische tegenover dualistische spiritualiteit.
2. Apostolisch tegenover hiërarchish leiderschap.
3. Incarnatie tegenover aantrekkelijk missionair zijn.
4. Eenvoudige tegenover institutionele kerk.
5. Inclusief tegenover exclusief lidmaatschap.

Om je een indruk van het boek te geven, hierbij een paar pittig gekruide qoutes, waar ook nog wel wat discussie over mogelijk is:

God nodigt ons uit om zijn partners te zijn en deel te hebben aan zijn missie, door nieuwe wijnzakken te maken. Als jij frustratie ervaart over hoe de kerk functioneert, zou dat wel eens Gods manier kunnen zijn om je aandacht te krijgen. (p. 45-46)

Hiërarchische leider zorgen ervoor dat alles onder controle is en blijft, dat er orde is en dat het verleden gekoesterd wordt. Apostolisch leiderschap smacht naar wat er nog niet is. Dromen, geloof, verbeeldingskracht, risico’s nemen, pionieren en toekomstdoelen karakteriseren apostolisch leiderschap. (p. 64)

Aantrekkelijk missionair zijn heeft te maken met verbetering van onze programma’s, het inzetten van nog geavanceerdere audiovisuele middelen om mensen naar de kerk te lokken, in plaats van de kerk naar de straat te brengen. Het voedt de consumptie-mentaliteit die maakt dat we ‘een kerk zoeken die bij ons past’, een kerk die we leuk vinden. (p. 67)

Een beweging van eenvoudige kerken kan functioneren met onzichtbare structuren, zoals de waterleidingen in je huis. Die pijpen zijn belangrijk, maar niemand zit op verjaardagen op te scheppen over zijn prachtige waterleiding. Het gaat om het water, en om de smaak ervan. (p. 100)

Ik ben overtuigd van de waarde van het werken in een team, omdat het ons helpt om geestelijk te groeien. Het betekent een confontatie met patronen uit onze menselijke natuur en onze gebrokenheid. Als je werkt in een team van leiders, die allemaal een sterke wil hebben, wordt er ‘op al je knopjes gedrukt’. (p.125)

Apostolische ambitie moet uitstijgen boven politieke ambitie, of we gaan de verkeerde strijd voeren. Kiezen voor Israël of Amerika gaat de problemen in de communistische wereld of het Midden Oosten niet oplossen. We moeten Gods kant kiezen. Het is niet het democratische koninkrijk dat we moeten prediken, maar Gods koninkrijk van rechtvaardigheid, vreugde en vrede, door Jezus Christus. (p. 216-217)

De term ‘passie’ wordt voor van alles gebruikt: van romantiek tot sportbeoefening. Ik weet niet welke betekenis jij eraan geeft, maar voor mij is het de beschrijving van de bereidheid ergens voor te lijden - wat dat dan ook is. [...] Laat me jouw bankafschriften en agenda zien, dan zal ik je vertellen wat je passies zijn. (p. 221)

Waarom wachten we op een roeping? Wat is er mis met je vrijwillig aanmelden? God raakt echt niet ontstemd als wij ons aanmelden als vrijwilliger… Hij zal heus niet vanaf een hemels balkonnetje roepen: “Hé kappen! Je gooit het hele ‘ik bel jou en jij hoeft mij niet te bellen’-systeem overhoop.” (p. 236)