Pretenties in zending

M - Een bijzonder artikeltje vandaag in het Nederlands Dagblad. De vrijgemaakten concluderen dat ze wellicht met wat minder pretenties het zendingsveld inmoeten en meer onderdeel moeten worden van de plaatselijke cultuur en levensstandaard.

In kerkblad De Reformatie vraagt de Kamper docent zich af of er lessen te trekken zijn: ,,Wil de HERE ons misschien iets duidelijk maken in deze teleurstellingen binnen het zendingswerk?” Zelf kijkt de docent dan naar vrijgemaakt-gereformeerde pretenties (deels uit het verleden) en naar het ,,positief gekleurde kolonialisme” van de vrijgemaakt-gereformeerde zending. Met dat laatste bedoelt hij dat eigen gevoel van superioriteit vermengd werd met oprechte betrokkenheid en meevoelendheid. [...] “Er bestond een neiging om de Nederlandse kerkgeschiedenis én de Nederlandse theologie op wereldschaal onmisbaar te vinden.” Hoewel dit met de beste bedoelingen gebeurde, “moet je denk ik achteraf zeggen dat daarmee de vrijheid van het evangelie om zich in elke context zelf door te zetten, is beperkt.”

Ben benieuwd of ze ook lijnen durven te trekken naar de Nederlandse context. Zouden ze zich realiseren dat dezelfde dynamiek in Nederland van toepassing is?

Eerder schreef ik over contextualiteit en verantwoording afleggen. Als ik dan zie hoe de vrijgemaakte classis Amsterdam-Leiden zich over gemeentestichting uitspreekt, denk ik dat het kwartje nog niet gevallen is. Men wil ruimte bieden, maar verwacht wel dat de kerkelijk werkers binnen de gestelde kaders vallen, dat doop en avondmaal conform de gereformeerde leer worden uitgevoerd, dat de Drie Formulieren van Enigheid onderschreven worden, dat de eredienst op zondag is en conform de voorschriften. Ook de formulieren voor sacramenten moeten gevolgd worden, op de liederen is toezicht en de lidmaatschapsstructuur staat al vast.

Aaarghh…nu is dit vanuit GKV-oogpunt een stap in de goede richting, maar ik denk dat er nog minimaal tien stappen te zetten zijn.