R – Gisteren een erg leuke tijd gehad op de gemeentestichtingsdag. Er werden mooie verhalen gedeeld, ik heb leuke mensen gesproken en boeiende toespraken gehoord. Toch werd ik weer flink geconfronteerd met de vrouwenkwestie. Er stonden weinig vrouwen op het podium, maar er waren sowieso weinig vrouwen. Ik denk dat minder dan een kwart vrouw was. Waar waren de vrouwen? Ik heb ze gemist. Dat theologische gedebatteer van mannen heb ik nou wel zo’n beetje gezien.
Ik spreek mij regelmatig uit naar de mannen toe (de vrouwen zie ik niet) dat ik geen vrouw op het podium zie. Nu werd ik dan met Martijn gevraagd om een workshop te geven op deze dag. Terwijl ik er zo voor ben dat vrouwen wat meer plek gaan innemen, werd het toch een drama. Nee, niet de workshop zelf, maar de voorbereidingen. Het verhaal had ik redelijk in mijn hoofd, maar moest ik nog uitwerken. Dit bleef ik maar uitstellen. Ik dacht hoe later ik het voorbereid, hoe korter ik in spanning hoef te zitten. Opzich een prima theorie, maar een paar uur van tevoren is wel weer erg laat. Waar Martijn flink van baalde, want ik had hem nodig voor de powerpoint. Daarnaast moest Martijn mij steeds weer moed inspreken om mij in te laten zien dat ik het wel zou kunnen.
Ik denk dat vrouwen bang zijn. Bang om te netwerken, bang om te falen, bang om theologische discussies te doorbreken en bang om op het podium te staan. In ieder geval heb ik hier last van.
Helaas heb ik weer ervaren dat het nog niet zo simpel is om vrouwen op het podium te krijgen. We zijn helemaal niet gewend om in de schijnwerpers te staan. De moed is me in de schoenen gezakt. Het gaat nog een hoop tijd en energie kosten voordat de vrouwen meer ruim te in gaan nemen. Mijn idee dat het alleen maar aan de mannen ligt is hierbij ontkracht. De vrouwen zullen ook wat meer pit moeten gaan tonen.
Ik vraag me eerlijk af, Roos, als ik dit zo lees of je problemen bij de voorbereiding te maken hebben met je vrouw-zijn. Het kan zijn dat vrouwen over het algemeen minder graag op een podium staan. Maar dat heeft denk ik veel meer te maken met persoonlijkheid dan met vrouwelijkheid.
Misschien dat jij jezelf meer beperkt door de gedachte dat je vrouw bent. Als dat zo is, denk ik dat je er los van moet komen. Volgens mij maken we een te groot punt van de man-vrouw kwestie. Zaterdag leidde Lindsey de workshop gemeentestichting in een achtergestelde wijk. Op de vraag wie er nu echt voorganger is, reageerde Matthijs direct dat Lindsey dat was.
Kan het zo zijn dat vrouwen, als je dan toch generaliseert, meer pastoraal van aard zijn? Die hebben meer oog voor de mens zelf. En vinden het daardoor niet zo nodig om op de voorgrond te staan.
Het was zaterdag een sterk studiebolachtige aangelegenheid. De verhalen die werden verteld waren om het zo te zeggen feminien van aard, maar zonder daarvoor vrouwen uit te nodigen. Om vrouwen ruimte te geven naar voren te komen, moeten mannen hun natuurlijke drang om vooraan te staan laten varen. Dat vergt voor veel van hen dat ze zich een spiegel voorhouden. En of ze dat al kunnnen is voor mij nog een vraag.
In ieder geval heb ik jouw inbreng op de dag gewaardeerd en wil ik je bemoedigen vooral op dat punt door te gaan. Je hoeft echt niet onzeker over jezelf te zijn. Je kunt het!!!
Roos, YOU ROCK!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Er werd wat lacherig gedaan over het “wasmachine effect”, maar verrek het werkt, de term heb ik die dag nog minstens vijf keer gehoord. En het is jou vondst! In het ABC van de emergingchurch hoort de term absoluut thuis.
Verder zaten daar in de zaal een hele serie mannen die om theologische redenen de vrouw gewoon niet op het podium willen zien, of ze zijn predikant in een kerk/denominatie waar dat verboden is.
Diana vindt dat podium gedoe ook maar matig maar vooral omdat ze andere dingen gewoon veel en veel belangrijker vindt.
De workshop ging prima, gewoon authentiek Roos en Martijn, en dat jullie in de voorbereidingen verschillend zijn, tja…. da’s een beetje gezellig goochelen met elkaar. Voor Diana en mij was/is dat ook wel eens lastig omdat we dingen nogal verschillend doen.
Het alternatief is overigens heel simpel, laat Martijn een keerje thuis bij de wasmachine….
… een onderwerp voor het weekend in april? Verder een andere gedachte die op weg naar mijn werk door me heen schoot: waar was de kinderopvang? Zijn de vrouwen er wellicht niet, omdat zij van nature zeggen tegen hun mannen: “ga jij maar, ik blijf wel bij de kinderen”.
Dat is iets waar ik met mijn vrouw in dergelijke dagen weleens tegenaan ben gelopen. Organiseerde onze kerk een leuke dag voor de leiding. Was er geen opvang voor de kinderen. Als we dat dan ter sprake brachten, was de opmerking dat we daar maar zelf voor moesten zorgen. Leuk als je ouders dichtbij hebt wonen en twee kinderen hebt, maar als je niemand van de familie dichtbij hebt wonen en vijf kinderen hebt, is dat toch een extra barrière om allebei aan zo’n dag deel te nemen.
Volgende keer: of een kinderopvang organiseren, of aan de mannelijke gemeentestichters vragen om bij hun kinderen thuis te blijven om hun vrouwen de kans te geven hiernaar toe te gaan.
@Rick: dat is een goeie! Ik denk dat je daarmee de spijker op de kop slaat. Vrouwen zijn misschien meer dienstbaar en geven eerder de voorkeur aan de kinderen. Goed idee van die opvang. Als die dan maar niet door vrouwen wordt gerund! ;-)
En nu we toch bezig zijn… waar waren de allochtonen?
Ik zei tegen Roos op zaterdag al dat het wel een hele “witte” aangelegenheid was. Ik neem in overweging op een volgende dag eens wat mensen uit de Villa mee te nemen. Dan moeten er wel workshops zijn die ook hen aanspreken.
@Rick: Je hebt denk ik wel gelijk dat we ook anders in elkaar zitten. Martijn is meer een grote denker en denkt liever voor heel Nederland. Ik ben een kleine denker en hou me meer bezig met onze straat. Bij veel mensen speelt kinderopvang zeker een rol denk ik.
@Daniel: Die hebben we inderdaad ook gemist ja. Zouden we niet eerst meer contact met ze moeten krijgen, voordat ze ook gaan komen? Of hebben jullie stiekem al die contacten?
Die contacten zijn er wel: echter de werelden liggen wel erg ver uit elkaar. Veel allochtone gemeentestichters / leiders hebben een theologie en geloofsbeleving die erg ver afstaat van hoe zo’n witte dag en club als afgelopen zaterdag.
Verder heeft Robert Calvert goede connecties in Rotterdam. Ik was laatst op een bijeenkomst van SKIN met rond de 50 kerkleiders van allochtone gemeenten. Heel knap hoe hij het voor elkaar krijgt om hardcore charismatischen samen met presbyterianen, gereformeerden, baptisten en orthodoxen samen te brengen.
De bezoekers van bijv. Villa Klarendal, Hoop voor Noord, ICF en TC zijn wellicht nog niet klaar voor zo’n dag als deze.