R – Sinds een paar weken hebben we een nieuwe huisgenoot. Iemand woont tijdelijk bij ons in huis om even op adem te komen. Ik schrik van de reacties die ik van mensen hierop krijg. Ze zeggen allemaal: “Wat gaaf om op die manier iemand te helpen. Maar je moet wel heel veel privacy opgeven, ik weet niet of ik dat zou kunnen.” Zijn er dan maar zo weinig mensen die ervoor open staan om iemand tijdelijk even op weg te helpen? Houdt er dan niemand rekening mee dat zijn huis, zijn gezin hiervoor wel eens gebruikt zou kunnen worden? Of ben ik gewoon te idealistisch?
Dit doet me denken aan mijn collega die graag een leefgemeenschap wil oprichten. Pas vertelde hij dat we als individualisten de waarde van het samenleven niet meer kennen. Iedereen is erg gesteld op zijn privacy, andere mensen moeten vooral niet te dichtbij komen. Als je met elkaar woont, zul je rekening met elkaar moeten houden. Rekening met elkaar houden, is ook wat inleveren. Dit betekent dat je dingen zult moeten veranderen. Maar wat ook mooi is: je karakter wordt erdoor gevormd. Je leert om dingen met elkaar te delen. Dit kun je praktisch zien, maar je kunt ook je problemen delen, je moeilijkheden in het leven. Zijn gedachte was dat je er een mooier mens van wordt, als je gevormd wordt door mensen om je heen.
Het zette mij aan het denken. In ieder geval gaan wij de komende tijd flink oefenen met het leren samen-leven. En wat mij betreft gaat dat verder dan elkaar verdragen…onze hoop is dat we uiteindelijk elkaar tot zegen mogen zijn.
Beide reacties zijn erg herkenbaar. Zelf hebben we regelmatig mensen over de vloer gehad die bij ons onderdak vonden. De meeste reacties van christenen waren dezelfde die jullie kregen. Ook voor ons was dat bevreemdend, want wij vonden het juist verrijkend. Natuurlijk moest je er iets voor inleveren, maar daar kreeg je heel veel voor terug. Het heeft ook iets te maken met het Nederlandse idee van gastvrijheid. Dan moet je als een gastheer of -vrouw de hele tijd de gast bedienen. Nou, ons niet gezien. We vertelden de gasten waar ze alles konden pakken, waar het eten lag, waar de handdoeken lagen en waar ze zelf sliepen. En dan moesten ze maar hun gang kunnen gaan. Door zo’n instelling waren mensen al snel echt “thuis”.
De leukste periodes die we op die manier hebben gehad waren twee jaar van actieweken waarin we respectievelijk vier en zes mensen onder dak hadden. Een drietal in de ene kamer (meisjes) een drietal op zolder (jongens). Dat was op een gegeven moment een wirwar van mensen die door elkaar heen liepen. Vooral de ochtenden waren er een van file bij de “bathroom”. En dan een Canadese, een Amerikaanse, een Koreaanse, twee Amerikanen en een Nieuwzeelander onder een dak. Heel erg interessant. Dan komen er ook leuke gesprekken op gang. Ik herinner me een hele discussie met iemand met een Southern Baptist achtergrond die vooral niets moest hebben van “blacks”. Neuhhh, dat was niets voor hem. Leuk voor Aneta en de Koreaanse die er bij waren. Maar dat vind ik dan het leuke van echte gastvrijheid: dat mensen zich zo thuis voelen dat ze alles durven zeggen. Overigens is de desbetreffende persoon later terug gekomen en heeft hij gezegd dat hij wel erg ethnocentrisch was op het moment dat hij bij ons logeerde.
Rosalie en Martijn, ga er voor, je zult er geen spijt van hebben.