R – Sinds een paar weken hebben we een nieuwe huisgenoot. Iemand woont tijdelijk bij ons in huis om even op adem te komen. Ik schrik van de reacties die ik van mensen hierop krijg. Ze zeggen allemaal: “Wat gaaf om op die manier iemand te helpen. Maar je moet wel heel veel privacy opgeven, ik weet niet of ik dat zou kunnen.” Zijn er dan maar zo weinig mensen die ervoor open staan om iemand tijdelijk even op weg te helpen? Houdt er dan niemand rekening mee dat zijn huis, zijn gezin hiervoor wel eens gebruikt zou kunnen worden? Of ben ik gewoon te idealistisch?
Dit doet me denken aan mijn collega die graag een leefgemeenschap wil oprichten. Pas vertelde hij dat we als individualisten de waarde van het samenleven niet meer kennen. Iedereen is erg gesteld op zijn privacy, andere mensen moeten vooral niet te dichtbij komen. Als je met elkaar woont, zul je rekening met elkaar moeten houden. Rekening met elkaar houden, is ook wat inleveren. Dit betekent dat je dingen zult moeten veranderen. Maar wat ook mooi is: je karakter wordt erdoor gevormd. Je leert om dingen met elkaar te delen. Dit kun je praktisch zien, maar je kunt ook je problemen delen, je moeilijkheden in het leven. Zijn gedachte was dat je er een mooier mens van wordt, als je gevormd wordt door mensen om je heen.
Het zette mij aan het denken. In ieder geval gaan wij de komende tijd flink oefenen met het leren samen-leven. En wat mij betreft gaat dat verder dan elkaar verdragen…onze hoop is dat we uiteindelijk elkaar tot zegen mogen zijn.
Recente reacties