M – Afgelopen zaterdag mochten Nico-Dirk en ik workshops geven tijdens de kerstconferentie van de HGJB. Ging uiteraard over emerging church. Totaal bezochten zo’n 70 jongeren tussen de 17 en 23 jaar de workshops, met name jongeren uit Gereformeerde Bonds-kerken.
Nico-Dirk en ik hadden gekozen om niet alleen te vertellen dat emerging churches vaak anders functioneren dan een reguliere kerk, maar om ze dat ook te laten voelen. Dus: zitten op de grond, wierook, brood en wijn en water als symbolen, zaaltje verlicht met Xenos-lampjes (kaarsen mochten niet) en twee beamers die simultaan allerlei platen voorbij laten komen. Zwaar over the top dus, maar wel leuk om te merken wat de reacties waren.
Om het herkenbaar en praktisch te houden, hebben we vooral ons eigen verhaal verteld. Van onze worsteling met de kerk zoals die nu functioneert, waarbij het slechts mondjesmaat gebeurt dat nieuwe mensen de kerkdrempel over komen en Jezus leren kennen; waarbij we tegen grenzen opliepen. En van onze zoektocht naar manieren om christen te zijn en kerk te zijn op een manier die nieuwe mogelijkheden biedt om mensen een ontmoeting te laten hebben met Jezus.
Onze inzet was om een gesprek op gang te laten komen. En dat gesprek kwam er! De vonken vlogen er vanaf, en toch was de sfeer goed. Grootste vraag van deze jongeren tijdens de discussie: waarom stop je je energie niet in bestaande kerken? Is het echt nodig dat je begint bij de mensen in plaats van bij de kerk? Een heleboel vooronderstellingen kwamen tijdens de discussie boven tafel. Ik noem er een paar:
-
Kerk zijn draait om liedjes zingen en een preek. (Hoe vaak lezen we in het Nieuwe Testament over liedjes zingen? En hoe vaak over samen eten?)
-
Als je de kerk loslaat ben je individualistisch bezig en wordt je sektarisch. (Geldt dat ook als je regelmatig anderen opzoekt, vertelt wat je doet en je laat scherpen?)
-
Als je de kerk loslaat krijg je geen voeding meer. (Kun je uit vragen van iemand die minder weet net zoveel leren als uit de preek van iemand die méér weet?)
- Als we een hippe band neerzetten, dan komt het goed. (Veel evangelische gemeentes lukt het ook niet aansluiting te vinden met mensen zonder kerkelijke achtergrond.)
Het mooiste compliment wat ik die dag hoorde was ‘het was apart’. Volgens mij schipperden veel jongeren tussen twee uitersten: enerzijds herkenning en waardering, anderzijds gingen we verder dan ze aangenaam vonden. Zelf zijn we trouwens ook gescherpt door de gesprekken!
Jongens, geweldig!
Goed dat jullie dit doen! Ik denk dat het een van de grootste uitdagingen van Emerging Churches is om de eenheid met andere christenen te benadrukken. Natuurlijk moet je nu zeggen: we doen dit omdat we vastgelopen zijn, we doen dit omdat we nieuwe theologische bronnen tegen zijn gekomen, we doen dit omdat we denken dat andere structuren en vormen meer passen bij de opdracht van Jezus. En dan is het normaal dat gevestigde kerken reageren met: “is de bestaande kerk dan niet goed?”
We moeten denk ik steeds de koninklijke weg bewandelen: zo snel mogelijk onze oude frustraties en pijn achter ons laten en laten zien dat gemeentestichting en emerging church en nieuwe expressie is van de ene kerk van Jezus Christus. Daarom is dat contact wat jullie hebben bij clubs als HGJB van groot belang. Ga zo door. Probeer te laten zien hoe bijzonder EC is, zonder de gevestigde kerk te diskwalificeren.
Zegen jongens!
Zoals jullie weten, ben ik ook op zoektocht in het emerging church-gebeuren. De basisgedachte spreekt mij zeer aan. De vorm echter niet zo… Ik vrees dat ik toch meer ben van het massale om vervolgens kerk te zijn in het dagelijks leven. De kussentjes en lampjes zijn geloof ik niet zo mijn ding…
Ik weet het: het is een eerste oppervlakkige reactie. maar ik hoop in de zoektocht ook wat spannendere vormen binnen EC te ontdekken (of uit te vinden…)
Groet,
Henk Jan
Ha Henk-Jan,
Gelukkig hangt het niet van kussentjes en lampjes af. Als wij dat soort gein met mensen in het Westland zouden doen, rennen er een hoop gillend weg. In het geval van de workshop ging het ons meer om de ‘cultuurshock’, dan dat kussentjes en lampjes de kern vormen van wat emerging church is. Hoewel je op allerlei manieren wel meer aandacht voor symboliek en visualisatie ziet in emerging church, zijn kussentjes en Xenos-lampjes een uitzondering, althans in Nederland. :-)
Waar ik – net als jij – over aan het nadenken ben, is welke rol grote bijeenkomsten kunnen spelen. Enerzijds merk ik dat verdieping van m’n geloof en 24/7 christen zijn me alleen goed lukt als we niet elke weekaan de slag hoeven voor een mega-event. Sterker nog, het loslaten van dat wekelijkse stukje kerkcultuur heeft mij goed gedaan, omdat het me hielp te focussen op hoe ik van dag tot dag discipel van Jezus kan zijn. Tegelijk heb ik niets principieels tegen grote events. (Al heb ik daar tot heden weinig levens diepgaand zien veranderen. Dat gebeurt bij ons veel meer via intensief en intiem contact en leren van alledaagse worstelingen.)
Een combinatie van 1) elke dag het leven delen met anderen, met 2) tweewekelijkse kleine groepen als ondersteuning daarvoor en 3) vijf keer per jaar ofzo een groot event, dat lijkt me vooralsnog een mooie combo. Zo’n groot event heeft denk ik ook toegevoegde waarde, omdat je ziet dat je niet alleen gelooft en onderdeel bent van een groter geheel…dat is enorm bemoedigend. De precieze mix van kleine groepen en events zal per plek wel verschillen. Hier draaien bijvoorbeeld twee jeugdkerken die het nut van events al voor een flink deel invullen.