Oranjegevoel

R – Wat een weekje platteland in Frankrijk allemaal niet te weeg kan brengen. Ik genoot zo van de rust, ruimte en eenvoud, dat ik de stoplichten en de supermarkt niet eens mistte. Wat vond ik het jammer om weer in Nederland te zijn. Ik wil niet vervelend doen, maar soms denk ik dat ik helemaal niet pas in Nederland. Mijn oranjegevoel is tot het nulpunt gedaald. Ik heb een hekel aan het teveel aan regeltjes, alles is hier overgeorganiseerd en alles is luxe. Ik hou zo van eenvoud en primitief doen. Wat doe ik hier eigenlijk nog?

De uitdaging van Jezus

M – Dit weekend een boek in één ruk uitgelezen.  Ik was al een aantal keer tegen teksten van Tom Wright aangelopen, maar een compleet boek van zijn hand had ik nog niet gelezen. Het moest er dus maar eens van komen, zeker als je iets met ‘emerging church’ denkt te hebben, in die hoek wordt hij veel geciteerd.

Wright is bezig met een serie van zes omvangrijke boeken, waarvan Jesus and the Victory of God zijn meest vermaarde werk is. Alleen dat deel omvat al 760 pagina’s. Voor het weekend heb ik me maar even beperkt tot de samenvatting van zijn eigen hand: The challenge of Jesus uit 1999. Met 200 pagina’s best behapbaar.

Mannetjes

R – Ik ken in de buurt inmiddels al een paar mannetjes die regelmatig in de buurt rond crossen. Het zijn mannen waarbij het leven niet is gelopen zoals ze hoopten. Ze hebben veel meegemaakt en hebben ook met lichamelijke beperkingen moeten leren dealen. De één lukt dat beter dan de ander en soms wordt de hulp ingeroepen van drank.

Het bijzondere is dat als je regelmatig een praatje met hen maakt, ze je echt persoonlijke dingen vertellen. Het raakt me als ik hoor wat ze allemaal voor rottigheid mee hebben gemaakt. Soms loopt ik speciaal een ommetje om een babbeltje te kunnen maken met iemand die veel aan de straat zit. Ik vind het bijzonder om zo met mensen het leven te kunnen delen op straat.

Bommie is zo gek nog niet

M – Ter voorkoming van RSI, ga eens kijken op www.bommie.com. Een handige online tool om alle weblogs die je volgt op een rijtje te zetten en in één oogopslag te zien of er ergens nieuwe berichten zijn. Scheelt mij veel geklik…

Frusto’s

R – Afgelopen week was ik bij een vriendin op bezoek die wat verderop woont. We praatten weer eens bij en ik vroeg wat ze vond van onze manier van kerk zijn. Ze volgt ons momenteel met interesse, maar dat was eerder anders. Ze gaf aan dat toen we begonnen, ze het idee had dat we begonnen uit frustratie. Iedereen is de kerk wel eens zat, maar om dan meteen maar wat nieuws te starten, dat kan toch niet de bedoeling zijn…

Tegen die gedachte lopen we wel vaker aan: mensen denken dat we gefrustreerde christenen zijn en dat we zonodig onze eigen club willen beginnen. Pas riep iemand na twee zinnen van onze kant dat we onbijbels bezig zijn omdat we niet op zondag naar een kerk gaan. Mensen die dit soort dingen denken, kun je niet zo snel met woorden overtuigen. Ze moeten wat langer willen meelopen om te zien wat we aan het doen zijn en te horen waar we over nadenken. Helaas wil niet iedereen dit en heb je een stempel voordat je er erg in hebt.

Dat is dan wel iets wat mij frustreert…