R - Gisteren werd in een gesprek genoemd dat het goed zou zijn als vrouwen geholpen worden om wat zinnigs te gaan doen in Christelijk Nederland. Er werd geopperd dat er misschien bijbelstudies voor nodig zijn om ze te helpen te zien dat ze hun kwaliteiten ook echt binnen de kerk in mogen zetten.
Ik dacht hier later over na en bedacht dat er eigenlijk een cursuspakket voor mannen over moet komen. Ik denk niet dat vrouwen het probleem zijn, maar de mannen. Ik denk dat vrouwen best wel willen, maar dat de mannen nog niet door hebben dat ze er ruimte voor moeten maken. Welke ruimte? Als je man druk is met de kerk en zijn werk, moet de vrouw simpelweg opdraaien voor het huishouden en de kids. Iemand moet er immers voor zorgen dat het huishouden draaiende blijft. De man moet dus echt ruimte maken, het kost hem wat! Hij moet minder tijd aan werk of kerk besteden, zodat vrouwlief tijd en energie heeft om zich te ontplooien binnen de kerk. We moeten dus de mannen aanpakken!
Het probleem is volgens mij tweeledig. Enerzijds staan vrouwen toe dat ze voor het huishouden en de kids opdraaien. In mijn ervaring zijn vrouwen helaas te onzeker om hun wensen om meer te kunnen doen bespreekbaar te maken met hun mannen. Vanuit die onzekerheid ontstaat een houding van “ach, laat maar…”. Vrouwen moeten dus meer leren dat ze van God de ruimte krijgen om meer te doen dan ze zelf voor mogelijk achten.
Mannen op hun beurt moeten meer bewust zijn van het feit dat vrouwen meer in hun mars hebben dan “het aanrecht” en “de wieg” te bedienen (en alles wat daar tussenin zit).
Kortom, echtparen moeten elkaar de ruimte geven om inzetbaar te worden in Gods Koninkrijk. Dat heeft ook met gavengerichtheid te maken. Veel echtparen treden op als “twee-eenheid”. Gevaar daarvan is dat de vrouw van het stel het aanhangsel wordt van de man. Mannen moeten leren om de eigenheid van hun vrouw, haar specifieke gaven en talenten, te waarderen. Dat kan betekenen dat de twee-eenheid meer wordt opgedeeld, waardoor vrouwen hun eigen gaven kunnen uitoefenen, zonder dat de man daar te sterk “bovenop zit” of eist dat ze hem steunt in zijn bediening. Mannen zouden op hun beurt juist de specifieke bediening van hun vrouw moeten steunen. G
even mannen en vrouwen elkaar ruimte om zichzelf te onplooien? Of is hun huwelijk een beknotting voor een van beiden, omdat de ander geen ruimte geeft en die ander claimt?
We moeten dus mannen èn vrouwen aanpakken. Een cursus voor echtparen over gavengericht werken?
Is de term ‘binnen de kerk’ eigenlijk wel juist? Ik hoop juist dat echt kerkzijn zich buiten af gaat spelen, gewoon tijdens het eten met elkaar, of op spontane avonden, met elkaar omgaan gewoon in het dagelijks leven en zo kerk zijn. Dan zou alles een stuk makkelijker zijn, dan leef je ‘gewoon’ en hoef je niet meer te denken aan in en uit de kerk. De kerk zijn toch gewoon de mensen?
Mooie gedachten, iedereen. Ik ben het met Linda eens dat we, ook in onze theorievorming, geen vals onderscheid gaan maken tussen ‘kerk’, ‘missie’ en ‘ons dagelijks leven’. Je kunt in theorie wel onderscheid maken, maar in de praktijk is alles toch met elkaar verweven. Als ik wat simpele definities mag geven, kerk is (een deel van) je leven delen met broers en zussen, missie is (een deel van) je leven delen met nog-niet-gelovigen. Of mis ik daarmee de essentie?
Cursus gavengerichte relatie? Klinkt niet verkeerd. Ik praat met Iris (mijn vriendin) wel eens over roeping, gaven en bediening, en ik merk dat die dingen niet vanzelf goed gaan. Voor een deel door ons karakter: ik ben meer extravert en doelgericht, hou van nieuwe dingen en afwisseling, zij is meer introvert en procesgericht, houdt van stabiliteit en is niet altijd gek op nieuwe dingen. Ik ben al jaren bezig met “mijn roeping” (ergens wel heel erg individualistisch, btw), “visie”, en dat soort dingen (meer intentioneel, initiërend), terwijl zij gewoon van mensen houdt, hen helpt, en goeie dingen doet die ze tegenkomt (meer reactief). Lastig, en tegelijk uitdagend om te proberen een team te vormen. Eén moeilijk punt: ik geloof niet dat ‘de man’ per definitie ‘de leider’ is, en ‘de vrouw’ ‘de helper’. Ik geloof in gelijkwaardigheid. Tegelijk merk ik dat ik grote dromen droom en visie ontwikkel, en Iris liever gewoon kijkt wat er op haar afkomt en daarop reageert. Niks mis mee. Maar dan kruip ik als vanzelf in een soort leiderrol, en soms vraag ik me af of dat wel eerlijk is. Moeten we niet met zijn tweeën op de bok? Moet ik mijn visies en (soms wel erg wilde) ideeën delen en overleggen, om ze daarna of in mijn eentje, of met zijn tweeën uit te voeren? Ook vind ik het lastig om haar te stimuleren in haar bediening, omdat zij domweg anders in elkaar zit dan ik. Ik sta vooral intentioneel en met de blik naar de horizon in mijn bediening, hoe stimuleer ik haar dan als zij vooral kijkt wat er op haar afkomt?
Dus Rick, begin maar met die cursus, ik meld me vast aan voor de eerste ronde!
Misschien helpt het trouwens als we kerk, missie en bediening niet te sterk tegen huishouden en kinderen afzetten, maar oog hebben voor de praktische en geestelijke kanten van allen. Bijvoorbeeld, laatst las ik 1 Korinthe 7 en vroeg me af of het niet beter zou zijn om ongetrouwd te blijven. Paulus verzette bergen werk in Gods koninkrijk, mede door zijn ongehuwde staat. Toen realiseerde ik me dat als ik trouw en kinderen krijg, die kinderen stuk voor stuk een investering zijn de toekomst van Gods Koninkrijk. Dat perspectief stelt mij in staat om later, mocht het zover komen (ik hoop van wel!) tijd en aandacht te investeren in mijn kinderen. Uiteraard als liefhebbende vader en alles, maar ook op mijn intentionele, visionaire, missionaire manier.
Als iemand een geestelijk of een missionair perspectief weet op het huishouden, mijn huisbroers en ik zullen je eeuwig dank verschuldigd zijn ;)
Ik vind het overigens wel listig om in grote lijnen over ‘de mannen’ en ‘de vrouwen’ te spreken.
@ Rick: Ik denk dat het klopt dat vrouwen moeten leren om ruimte te vragen. Onzekerheid zal hierbij zeker wel een rol spelen denk ik. Je kunt het niet in één keer veranderen, het heeft ook tijd nodig.
@ Linda: Je hebt helemaal gelijk! Ik vraag me nu wel af of het probleem dan alleen binnen de kerk afspeelt of ook als we kerk zijn buiten de kerk.
@ Gijs: Als ik zo je definities lees, is de kerk alleen gericht op christenen. Het lijkt me niet dat je volwaardig kerk kan zijn zonder de missie. Lastig te scheiden dus.
Leuk om te lezen hoe dat bij Iris en jou gaat. Martijn is bij ons degene die een visie krijgt en ik hobbel dan kritisch mee. Het grappige is dat bij ons nieuwe initiatief ik ineens een sterkere visie had dan Martijn. Dit was voor ons beiden erg wennen. Gaaf dat God soms ook een andere route kiest om iets duidelijk te maken!