Tijd samen

R – Als je huis weinig onderdoet voor inloophuis, moet je ook bepaalde keuzes maken. Als je niet oppast, ben je alleen maar met andere mensen bezig en delft je eigen relatie het onderspit. Om dit te voorkomen zorgen we ervoor dat we regelmatig weg zijn. Niet om mensen te ontlopen, maar om bewust tijd aan elkaar te kunnen besteden. Zo hebben we nu afgesproken iedere woensdagochtend samen naar het strand te gaan en we gaan regelmatig een weekendje weg. Dan kunnen we lekker tot rust komen en bouwen aan onze relatie. Voor ons lijkt dit een goede manier te zijn om alles in balans te houden.

Organische inloop

R – We hadden afgelopen woensdag zoiets als een organische inloop. Dit betekent dat er buiten geen bordje ’inloop’ hangt, maar dat er wel continu mensen inlopen. 

We hadden een afspraak met Wendy om te bidden voor ons initiatief en een boek uit te zoeken dat we deze zomer gaan doorlezen met elkaar. Dat boek uitzoeken is wel gelukt, maar verder kwamen we niet. De buurjongen kwam gezellig even buurten, er liepen vrienden langs die toch in het dorp hier waren.  De buurman vroeg mij of ik die avond meeging naar de verjaardag van zijn ex-vrouw, dus meteen nog even een cadeautje scoren. Ook kwam Nico-Dirk eten, die niks te doen had op zijn werk, dus een uurtje eerder kwam. Al met al was het een chaotische, drukke en gezellige middag.

Je had Nico-Dirk en Martijn moeten horen praten tijdens het eten. Ik denk dat Wendy en ik 9 van de 10 woorden niet kenden. Uiteindelijk hadden we een gesprek over chaos, wat ons wel aansprak. Nico-Dirk had hier een definitie van die bij mij inderdaad chaos veroorzaakte in mijn hoofd. Zoiets van: ‘In chaos ben je eenzaam omdat chaos het gebrek aan verbindingen is’. Volgens mij was dit gesprek typisch een voorbeeld van gehospitaliseerde ambtenaren.

Mag het je wat kosten?

R – Martijn is altijd al een man vol ambities geweest. Hij wil veel en vooral hoge doelen bereiken. Ik was iemand zonder ambities. Tenminste, de enige ambitie die ik had, was moeder zijn van een groot gezin. Werken boeide me niet. Ik zag mezelf wel lekker thuis zitten met wat kids om me heen. Door steeds meer met Martijn op te trekken ben ik hierin veranderd. Ik begin steeds meer een droombaan voor me te zien en krijg visie voor ons initiatief hier in het Westland. Dit is best wel effe wennen, zowel voor Martijn als voor mij.

Nu ontdekken we ook nog dat God vraagt om onze ambities niet na te streven. Hij vraagt ons om Hem te volgen. In de bossen op de Utrechtse Heuvelrug hebben we afgelopen dagen hierover flink lopen bomen. We hebben wat afgedacht, geschreven en gediscussieerd. We ontdekken steeds meer dat het ons echt wat kost om Jezus te volgen. Het betekent dat Hij bepaalt wat belangrijk is en waar je je tijd in steekt. Onze ambities op werkgebied gaan nu niet helemaal samen met het volgen van Jezus. En dat doet stiekem toch wat pijn…

Energielevel

R- Afgelopen weken ben ik er weer eens achter gekomen dat mijn energie niet oneindig is. Ik blijf daar altijd stil op hopen, maar kom er steeds weer achter dat het helaas niet zo is. Had ik eerder nog het idee dat ik een redelijk relaxt leven had, nu stond de agenda weer overvol. Het is echt niet normaal hoe snel dat kan gaan. Je helpt iemand de woonkamer opknappen, gaat naar een verjaardag, gaat mee naar een cursus, klust thuis nog een beetje, etc. Het leven is ook veel te leuk. Totdat mijn lichaam mij wakker schudde. Dat wilde niet meer. Ik werd weer gedwongen om goed naar mijn agenda te kijken en weer prioriteiten te stellen. Als je alles een beetje doet, heb je nergens echt aandacht voor.

Met Martijn maar eens flink gebabbeld over mijn prioriteiten en agendaindeling. De uitkomst: ik hou twee doordeweeksavonden vrij, heb dingen afgezegd en de woensdagochtend is voor Martijn en mij gereserveerd. Dit moet er weer voor zorgen dat ik tijd en energie heb voor de dingen die ik het belangrijkst vindt.