M – Afgelopen weekend had ik (weer) een gaaf gesprek met mijn oma. Hoewel ze het af en toe best lastig vind wat we doen, leeft ze enorm met ons mee en waardeert het ook. Dat vind ik gaaf! We spraken over het feit dat we iemand gedoopt hebben. Dat is een lastig punt voor haar. En niet alleen voor haar merk ik.
Op veel plekken zie ik dat mensen ruimte krijgen om mensen voor Jezus te winnen en ze te onderwijzen; totdat het op dopen aankomt. Dan wordt het gevoelig. Allerlei vragen gaan spelen. Mogen alleen dominees en ouderlingen dopen? Doop je kinderen of volwassenen? Mag je iemand als volwassene ’overdopen’ als iemand al als kind is gedoopt? Moet iemand die gedoopt wordt ook direct lid worden van een kerk? Lastige vragen, zo blijkt, vooral voor christenen in functie. ‘k Heb er niettemin bemoedigende gesprekken over gehad, ook met een PKN-predikant uit de omgeving.
De jongeren die ik spreek worstelen met andere dingen. Moet ik zo’n lompe doopjurk aan? Ik wil me wel laten dopen, maar eerst wil ik de hele bijbel lezen / een boekje over dopen lezen /een bijzondere bevestiging van God krijgen. Zal ik m’n vrienden erbij uitnodigen? Ben ik wel goed genoeg? Hoe dan ook, velen voelen op hun klompen aan dat dopen geen vrijblijvende stap is.


Recente reacties