Lastig…

R – In mijn hoofd rommelt iets waar ik niet goed uit kom. Ik ben blij dat ik een dag minder ben gaan werken: meer tijd voor de mensen om me heen, meer tijd om te doen wat God belangrijk vindt en ook nog eens meer energie voor mijn werk. Ik ben nooit zo enthousiast over mijn werk geweest! En toch…

De laatste tijd krijg ik steeds meer een beeld van wat mijn droombaan is. Dat trekt aan me.  Ik zou graag trainer en/of coach willen zijn, maar die banen liggen niet voor het oprapen. Dit zijn meestal banen waar je alleen via via, met veel levenservaring en wat opleiding in terecht kan komen. Afgelopen week ben ik door een vriendin op een leuke opleiding gewezen, een opleiding waardoor ik meteen een stuk dichter bij die droom kan komen. Dit lijkt me helemaal super! Maar – bedenk ik me meteen - dit gaat wel weer meer tijd en energie kosten. Ik moet dan één dag in de week naar school, huiswerk maken, misschien stage lopen en daarnaast natuurlijk ook een paar dagen werken. - PLOP – Weg dat relaxte leventje dat ik net wilde gaan leiden…weg ruimte om wat te betekenen voor mensen uit mijn omgeving.

Echt een dilemma voor mij: aan de ene kant is het tof om al je tijd en energie aan God te kunnen geven. Zoals Matthijs bijvoorbeeld fulltime voor God kan werken in zijn omgeving. Helemaal super! Aan de andere kant hoor ik mensen zeggen dat het gaaf is om een getuigenis op je werk te zijn, om midden in de wereld te staan en aan het ‘gewone’ leven deel te nemen. Hmmm…wat zou God willen?

Tekstueel ongelukje

M – Super dat je weer reageert Egbert-Jan! Je schrijft scherp over mijn eerdere post over evangelische alarmbellen en homoseksualiteit:

“Wel merk ik in jouw artikel dat je het zelf wel moeilijk hebt met omgaan met homosexuele christenen, dat merk ik op uit de ongelukkige woordkeuze als je het hebt over ‘deze mensen’. Zo zet je ze al direct in een hokje.”

Auw, die komt wel aan. Terecht merk je op dat mijn woordkeus al afstand schept, alsof ik beter ben. Dat heb ik niet gewild. Zeker weten dat God heel veel geeft om mensen! Of dat nou is met of zonder homoseksuele gevoelens, met of zonder allerlei andere worstelingen; worstelingen die ikzelf ook heb op een aantal vlakken (omgaan met centen zoals Jezus dat wilde, om maar eens iets te noemen). Ik denk niet dat er verschil zit tussen hoe God naar mij kijkt en hoe Hij kijkt naar mensen met homoseksuele gevoelens, of naar mensen met wat voor worstelingen dan ook. God houdt van ze…en dat zou ook uit mijn woorden moeten blijken.

Ik vraag me trouwens af of jouw gemeentelid zich gestoord heeft aan mijn woordgebruik…als dat zo is, sorry daarvoor, juist ook als diegene nu meeleest.

Aan de andere kant, ik wil mijn evangelisch alarmsysteem bijstellen. Hoe doe ik dat? Liefde ‘oefenen’ door meer te schrijven en gecorrigeerd te worden? Of niet meer schrijven om zo ‘tekstuele ongelukjes’ te voorkomen? Lastig. Ik ga nu voor ‘oefenen’, mét het risico dat ik weer wat ongelukkige dingen opschrijf. Corrigeer me gerust. Daarbij merk ik wel steeds meer dat liefde makkelijker tot uitdrukking is te brengen in ‘real-life’, dan in abstract getheologiseer. Einde van het getheologiseer dan maar? Af en toe denk ik wel eens dat dat de beste oplossing is.

Overigens, ik lees net dat het homostandpunt ook in de PKN weer onderwerp van discussie is, zie het artikel in het ND. We zijn er nog niet klaar mee…

Wat wij missen

M/R – Hé, Egbert-Jan,  leuk dat je eerlijk je vragen benoemt. Je schreef:

“Tot slot……ik lees momenteel ‘Knielen op een bed violen’ van Jan Siebelink. Een aangrijpend boek over mannen die zelf ook kerk houden en denken alleen door hun manier van kerk zijn “behouden” te worden. Begrijp me goed dit is niet wat jullie voor staan dat weet ik wel. Maar ben wel benieuwd wat je nou precies mist en hoe je denkt dat anders zou kunnen.”

 Je vraagt naar wat we missen in de kerk. Om eerlijk te zijn, niet zoveel. We zijn hiermee aan de slag gegaan, niet omdat we zelf zoveel misten – hoewel er ruimte voor verbetering was - maar omdat we iets ontdekten. We waren druk met het organiseren van activiteiten voor jongeren en ontmoetten ook veel jongeren die enthousiast waren/werden over Jezus. Het bleek helaas wel dat veel van deze jongeren geen aansluiting vonden bij bestaande kerken. Niet bij de evangelische gemeente waar wij zaten, maar ook niet bij bij de – vaak traditionele – kerken waar ze vroeger me verbonden waren. Ze kwamen wel naar de jeugdkerk of naar een jeugdgroep, waren enthousiast over Jezus, maar een kerk zagen ze absoluut niet zitten. Hier maakten we ons zorgen over en hier wilde we eens grondig over nadenken. Onze gedachtegang over wat het probleem dan is, kun je lezen in het artikel van Martijn. Heeft onder andere te maken met postchristendom en postmodernisme.

Je schreef ook: “Want mijn ervaring is dat mensen wel willen maar de puf niet meer hebben om hier mee bezig te gaan. Omdat ze druk zijn met dat geen wat er nog over is van de kerk, draaiende te houden.” We denken dat dit een deel van het probleem is. We zijn soms zo druk om ‘kerkje te spelen’, dat we het doel van de kerk uit het oog verliezen. Het gebouw, het salaris van de predikant, de huisbezoeken en de zondagse rituelen slokken al zoveel energie, geld en tijd op! Zou het een optie zijn om (een deel van) de bestaande activiteiten te stoppen, om op die manier tijd en energie vrij te maken voor nieuwe initiatieven? Is vaak lastig…

Ben jij religieus bezig?

R – Ik lees een boekje van Jerry Cook “Liefde, aanvaarding en vergeving”
en las daar iets bijzonders in. Ik citeer daar een stuk uit:

‘Als ik over religie spreek, dan bedoel ik de inspanningen van de mens om God te behagen. Ieder menselijk systeem dat bedoeld is om een god te bereiken en te behagen noemen we een religie. Christen-zijn is geen religie. In het christelijk geloof gaat het er niet om dat de mens God bereikt, maar het omgekeerde. God komt in de persoon van Jezus Christus naar de mensen toe. Hij strekt zijn hand naar ons uit. Wanneer we proberen mensen bij God te brengen, zijn we juist op de omgekeerde manier bezig. We zijn religieus in plaats van christelijk aan de gang.

We moeten werken volgens wat ik het Immanuel-principe noem. Jezus was letterlijk Immanuel: Hij was God met ons. Hij kwam tot ons waar wij waren en bracht God naar ons toe.  Dat betekent het om christen te zijn – dat we God brengen naar de mensen, waar zij zich bevinden. Daarom hoeven we mensen nergens mee naar toe te nemen; we moeten alleen maar naar hen toe te gaan. Wanneer wij in contact komen met hen, komt God met hen in contact.’

Ik vond dit wel bijzonder om te lezen. Ik ben de afgelopen jaren veel bezig geweest om activiteiten te organiseren waar ik mensen mee naar toe kon nemen. Ik was zo druk hiermee, dat ik eigenlijk geen mensen kende om mee te nemen…

Het mooiste is als je in een relatie met iemand iets kan laten zien van Gods liefde voor die persoon. Dat zou ik onwijs tof vinden, maar hoe precies? Daar moet ik nog ff over nadenken.

Bijzondere boswandeling

R – We mochten afgelopen maanden hier in het Westland meewerken aan een Youth Alpha cursus. Er deden totaal zo’n zeventig jongeren mee (veel uit wat meer traditionele kerken) en wij begeleiden een groepje van tien man. Met de hele groep aten we met elkaar en was er een praatje van een spreker. Na de pauze was er tijd om in de kleine groepjes door te praten over het onderwerp. We hadden één van de grotere groepen, wat een handicap bleek te zijn. Het is lastig om in zo’n korte tijd met elkaar de diepte in te gaan en een gesprek op gang te krijgen. Op verschillende manieren hebben we geprobeerd de diepte in te aan.

Eén van de manieren om de gesprekken op gang te brengen was het opzoeken van een andere lokatie en het één op één met elkaar praten in plaats van in de groep. Ter voorbereiding hebben we kaartjes gemaakt met daarop vragen van ’Heb je een leuke dag gehad gisteren?’ tot ‘Heb je iets met God beleefd afgelopen week?’. Iedereen mocht een kaartje uitzoeken. Daarna reden we naar het Staelduinsebos en daar begon het feest. We liepen twee aan twee en stelden elkaar de vraag die op het kaartje stond. Als beide vragen beantwoord waren kon je je kaartje ruilen met elkaar en je nieuwe vraag aan een andere persoon stellen. Het mooie was dat er veel persoonlijke dingen gedeeld werden. Erg leuk om elkaar zo wat beter te leren kennen.

Zou dit ook een onderdeel kunnen uitmaken van ‘kerk zijn’?

Vrouwen: prima om te koken

R - De laatste tijd maak ik me zorgen om de rol die vrouwen spelen, rond nieuwe kerkvormen, maar ook in het klein. Ik zie en hoor ineens allemaal kwesties waar ik vraagtekens bij heb. Het is hier thuis allemaal begonnen: een half jaar geleden was ik ontevreden met de verdeling van de huishoudelijke taken. Ik werkte meer dagen dan Martijn en nam voor mijn gevoel toch méér huishoudelijke taken op mij. Na wat aandringen was Martijn bereid om hier samen met mij naar te kijken. Maar dan wel op zijn manier – dit betekent gestructureerd en grondig. Dus maakten we een lijst met alle huishoudelijke taken en hoeveel tijd ze kosten, uitgedrukt in kwartieren per week. Ons uitgangspunt was dat we allebei ‘recht’ hebben op evenveel vrije tijd, daarom maakten we ook een overzicht met hoeveel uren we werkten en hoeveel tijd we kwijt waren aan reistijd. Toen begon het invullen, kiezen wat je ‘leuk’ vindt en wat je wekelijks wil doen. Ik moet zeggen, de uitslag was om te juichen! Een hoogtepunt in mijn leven! Voor zover de rol van vrouwen bij ons thuis…

Een ander ding is de rol van vrouwen bij het nadenken over nieuwe kerkvormen. Regelmatig komen we met een groep van zo’n twintig mensen uit heel het land bij elkaar om daarover na te denken. Er is een soort netwerk aan het ontstaan van mensen die bezig zijn met ‘Emerging Church’ (zie artikel Martijn als je niet weet wat dit is). Deze netwerkavonden bleken na verloop van tijd echt een mannenaangelegenheid te worden. De mannen vroegen zich verschrikt af hoe dit kwam…

Er zijn nog meer vragen. Eén daarvan is: mag een vrouw dopen? We denken daaover na, omdat een vriendin van ons gedoopt wil worden. Nergens in de bijbel lees je dat dopen voorbehouden is aan mannen…en toch zou het in de ogen van heel veel mensen vreemd zijn als een vrouw iemand anders zou dopen. En als ik eerlijk ben moet ik zelf ook nog wat aan het idee wennen…maar da’s meer omdat het water van de zee nog wat koud aanvoelt.

Ik weet niet precies hoe dit allemaal zit. Ik weet niet precies wat ik hiermee moet. Ik weet wel dat ik vind dat er op een aantal punten wat kan verbeteren. En moet er dan vooral wat bij de mannen of bij de vrouwen veranderen? Wat denken jullie?

Tot slot: vanaf nu werk ik een dag minder per week. Dit betekent dat ik weer meer huishoudelijke taken op mij moet nemen. Helaas!

Ontmoeting

R – Gisteren hadden we onze eerste Goede Vrijdag-ontmoeting. We hebben met z’n 9-en in ’s-Gravenzande gegeten. Wat hebben we dan gedaan met elkaar? Niet gezongen in ieder geval en geen preek geluisterd. Ohw ja… dat laatste eigenlijk wel. :-) Iemand las uit de kinderbijbel het verhaal voor over het laatste avondmaal. Een ander vertelde wat over het avondmaal; dat de kruisiging een daad van liefde is van Jezus naar ons toe. Wat we daaruit kunnen leren is dat we ook moeten leren liefde te hebben voor de mensen om ons heen. Dat betekent niet alleen voor onze vriendjes en vriendinnetjes, maar ook voor de mensen die we eigenlijk niet zo leuk vinden. Hier hebben we nog verder over gebabbeld.

Na het vieren van het avondmaal met elkaar hebben we een broodmaaltijd gegeten. Steven en ik hadden beide afgelopen week een bijzondere ontmoeting gehad met iemand en vertelden daarover. We hebben ook van gedachten gewisseld over ideeën waar we mee rondlopen. Daarnaast laat iemand zich dopen volgende maand! We hebben hier even praktisch over nagedacht hoe we dit kunnen organiseren.

De kinderen zijn na het eten naar huis gegaan. We hebben toen nog een preek op dvd geluisterd van Henri Nouwen. Hierna hebben we met elkaar gebeden en zijn naar huis gegaan.