Het nut van de kerk

R – Een vriendin van ons staat nog ergens ingeschreven bij een kerk. Via haar ouders is ze automatisch lid geworden en toen ze verhuisde, verhuisde haar lidmaatschap volautomatisch mee. In januari kwamen ze bij haar collecteren voor de Kerkbalans. Ze was nog nooit in die kerk geweest en wilde er ook geen lid van zijn, dus gaf ze aan de vriendelijke collectant aan dat ze haar lidmaatschap wilde opzeggen.

De reactie van die man verbaasde mij. Hij wilde graag dat ze lid bleef en gaf als belangrijkste argument: “De kerk is toch wel érg handig als je gaat trouwen, om je kinderen te laten dopen en je begrafenisdienst wordt ook zó geregeld!”

Is dat echt waar de kerk om draait?

Problemen van een messias

M – ‘k Heb pas een weblog ontdekt waar puntige cartoons worden gepubliceerd, met name over christenen. Leuke humor, soms net over het randje: asbojesus.wordpress.com.

Evangelische alarmbellen

M – Drie weken geleden ben ik naar Engeland geweest om daar allerlei missionaire projecten te bezoeken. Verslagen van de dingen die ik daar heb meegemaakt staan op de website van Matthijs Vlaardingerbroek.

Het valt me op dat zoveel wordt gereageerd op een verslag over mensen die hun buren helpen, terwijl er geen reacties binnenkomen op het verslag over mensen die werken met homoseksuelen…een oorverdovende stilte.

Ik vind dat pijnlijk. Wat zegt dit over hoe wij als christenen naar homoseksuelen kijken? Nou  begrijp ik wel, het is lastig om daar verstandige dingen over te zeggen. Tegelijk denk ik dat het probleem ook bij mij – bij ons als christenen – ligt. Alle evangelische en orthodoxe alarmbellen gaan rinkelen als we met vragen rond homoseksualiteit aan de gang gaan. Toch, ik geloof dat Jezus ook van deze mensen houdt…ik zit me daarom af te vragen hoe ik mijn alarmsysteem zo kan aanpassen dat ik die liefde ook aan deze mensen kan laten zien.

‘k Kwam trouwens – juist afgelopen week - een artikel tegen in het ND over hoe kerken met homoseksuelen omgaan. Met alle respect, maar het klinkt allemaal nog een beetje onbeholpen. Ik hoop dat we op dit vlak – als kerken in Nederland – nog een hoop gaan groeien. Ik hoop dat we wegen vinden om te staan voor liefde in plaats van veroordeling, zonder daarbij de bijbel aan de kant te schuiven.

Burenborrel

M/R – Gisteren hebben we een burenborrel georganiseerd, bij ons thuis. We wonen hier nu een jaar en hebben veel geklust, daardoor hadden we geen tijd om alle buren eerder uit te nodigen. Gisteren was het eindelijk wel zover. De hele straat was uitgenodigd voor een hapje en een drankje en we waren erg benieuwd wie er zouden komen.

Onze verwachtingen zijn overtroffen. Bijna iedereen is langsgeweest! Leuk om te zien hoe mensen elkaar leren kennen en aan de praat raken. En tegelijk zie je ook – onder de oppervlakte – dat er hier en daar wat wrevel zit.

Sommige buurtjes wilden van deze borrel een traditie maken en overwogen bij hen thuis een keer een borrel te geven. Errug gaaf! Geleerde les: Westlanders zitten niet te wachten op vijftien verschillende soorten bier…gewoon een krat Heineken is heel wat overzichtelijker.

Toch een weblog…

R – Wat leuk, we zijn een weblog begonnen! Eigenlijk vond ik dat helemaal niet leuk. Ik dacht: “dan moeten we iedere week wat schrijven, anders is zo’n weblog ook niet meer boeiend en er zijn al zoveel weblogs op het world wide web”. Waarom hebben we dit dan toch gedaan? Had Martijn zoveel overredingskracht? Nee, eigenlijk was dat het niet.

Het begon zo: ik zag vandaag in mijn gedachtenboekje te schrijven. Dit heb ik aangeschaft sinds we over nieuwe kerkvormen nadenken. We leerden zoveel nieuwe dingen en hadden zoveel om na te denken, dat ik wat dingen wilde vastleggen. Eigenlijk ben ik niet zo’n dagboek type, maar toch vond ik dit wel leuk. Martijn las net mijn laatste bijdrage in mijn gedachtenboekje en moest hier erg om lachen. De laatste zin die ik daarin schreef was: “zullen we een nieuwsbrief starten?”. Martijn en ik lopen met allerlei vragen rond en we zitten vol nieuwe ideeën. Het leek ons gaaf om met anderen van gedachten te kunnen wisselen daarover, en we zochten een manier om onze familie, vrienden en andere mensen om ons heen te informeren. Dat is dus deze weblog geworden.

Martijn en ik hadden beiden een eis! Mijn ‘eis’ was wel dat we de weblog voor een bepaalde tijd bijhouden. Ik heb een hekel aan weblogs die eigenlijk niet meer leuk zijn of niet meer bijgewerkt worden. Daarom hebben we een mooi evaluatietijdstip in onze agenda staan. Een weblog met een houdbaarheidsdatum dus. Daar moet je dan ook echt Roos & Martijn voor heten blijkbaar…

Martijn zijn eis was dat ik geen spelfouten zou maken, mmm… dat wort lastich!