Nieuwe stappen

Afgelopen maanden was het stil op ons weblog, maar niet in ons leven. Onze betrokkenheid bij Momentz is kleiner geworden, vooral omdat we zijn gestart met wat nieuwe dingen. Zo gaan we met de kerst onder de titel Gek Westland met heel wat jongeren iets voor mensen om ons heen doen. Lekker praktisch aan de slag, dat past bij Westlanders. Dit project is onderdeel van een groter geheel: het Westland-netwerk. Dat is allemaal nog erg pril, maar als je meer wilt weten sturen we je graag de nieuwsbrief.

Leuk om te melden: de cursus ‘Jezus volgen’ waar we drie jaar geleden mee gestart zijn, is inmiddels uitgegroeid tot een soort huiskerk…’t past alleen niet meer in één huis. Er komen zo’n 15 tot 20 jongeren, die inmiddels staan te trappelen om ook aan anderen uit te delen wat ze opgepikt hebben.

Omdat U zoveel hoopt

Ik ben opgegroeid als vrij, blije Evert Evangelisch (hoewel Opwekkingsliedjes nooit mijn favorieten zijn geweest). De laatste jaren ontdek ik steeds meer welke waarde er ook in liturgisch getinte dingen zit. Bijvoorbeeld in ge-pre-fabriceerde gebeden. (Hmmm…dat klinkt oneerbiediger dan ik het bedoel.)

Onderhuids leeft bij veel evangelico’s de overtuiging dat wat door een ander al gebeden is, niet oprecht kan uit je eigen hart kan komen. Voorgelezen gebeden worden meestal niet gewaardeerd. En ik ontdek dat ik me juist soms beter kan uitdrukken wanneer ik de woorden van anderen gebruik. Lijkt me ook heel oprecht, maar het is voor mij even wennen.

Zo kwam ik gisteren een gebed tegen, waardoor ik echt opnieuw onder de indruk raak van wie God is. Ik wil het graag met jullie delen. Vers vertaald uit het Engels.

 

Soevereine en genereuze God,

die de opkomst en ondergang van natiën in de hand heeft,

die roept en zoveel mensen heeft geroepen,

die huilt wanneer ze elkaar pijn doen,

die elke lokale cultuur op de hielen zit – ook de onze –

                             in uw zoektocht naar shalom,

            die naar de machtelozen toegaat,

                                       verrast met kracht via krachtelozen.

 

U bent degene die we in verbijstering prijzen,

                                die we blij aanbidden,

                                die we dank zeggen vol dankbaarheid…

            voor wie U bent,

            voor wat U doet,

            voor hoe U hoopt.

 

Kijk met Uw genade naar ons deze dag,

          naar alle kerken die we dienen en liefhebben,

          naar alle mensen die we noemen,

          naar alle gemeenschappen, zo kwetsbaar, waarin we ingebed zijn.

Kijk met Uw genade, en we zullen U gehoorzamen, deze hele dag door.

In de naam van Jezus die volledig gehoorzaamde. Amen.

 

Vertaling uit: ‘Awed to Heaven, Rooted in Earth’ van Walter Brueggemann.

Tips gevraagd rond het paranormale

M – Elke week komen we met een groep van zo’n tien jongeren bij elkaar, de meesten 20 tot 25 jaar. We zitten in het vervolg van wat we eerder als H2O-cursus bestempelden, al is het nu veel relationeler en minder voorgekookt. We nemen tijd om verhalen te delen, te lezen in de Bijbel, te bidden. Dat is echt genieten. We hebben een gedeelde passie voor Jezus en zitten in verschillende zoektochten over hoe we dat een plek geven in ons leven. Zelf ervaar ik deze groep nog het meeste als ‘mijn kerk’.

Anyway, ik heb een vraag. Vandaag bespraken we waar we ons komende weken in willen verdiepen. Daarbij kwam het erop uit dat we met elkaar in gesprek willen rond het paranormale. We lopen daar regelmatig tegenaan: van Derek Ogilvie tot Harry Potter tot yoga tot personeelsfeesten met tarotkaart-leggingen tot collega’s die zich met allerlei zaken bezig houden. En dan hebben we het niet eens over experimenten die mensen zelf deden, voordat ze Jezus in ‘t vizier hadden. Mijn vraag is: hebben jullie tips qua bijbelgedeelten, websites, achtergronden, boekjes, mensen die bij ons langs willen komen om hierover iets te vertellen? Op basis van deze tips en wat eigen ideeën wil ik dan wat dingen voorbereiden.

Kerstmissie

R – Feestdagen vinden we een mooie gelegenheid om ook iets voor een ander te betekenen. Met pasen organiseerden we een brunch voor mensen van de voedselbank. Met onze H2O groep zijn we nu aan het nadenken over wat we dit jaar met kerst willen gaan doen.

In onze zoektoch hoorde ik via ActiveLink dat ze in De Lier dit jaar een kerstmissie organiseren, in Delft blijken ze dit al jaren te doen. Allerlei deelnemers uit diverse kerken komen op de vrijdagavond voor kerst bij elkaar. Ze eten met elkaar en krijgen instructies. Dan gaat iedere missieleider met een groep deelnemers op missie. Zo delen ze op straat beschuit met muisjes uit, organiseren een maaltijd voor mensen die eenzaam zijn, delen rozen uit aan vrijwilligers in een verzorgingstehuis, lopen café’s langs om bierviltjes uit te delen (komt tijd, komt God) en brengen bejaarden een cadeautje. Aan het einde van de avond komen alle groepen weer bij elkaar om elkaar te vertellen wat ze meegemaakt hebben en danken God ervoor.

Ik vond het erg gaaf om te horen! Lijkt me tof als zoiets Westland-breed gaat ontstaan. KerstmissieWestland!

Dress

R – Wat een stoer project. Een vrouw uit Engeland draagt een jaar lang dezelfde jurk. Ze wil geld inzamelen voor Indiase kinderen die geen schooluniform kunnen betalen. Hiervoor draagt ze iedere dag die ene jurk, opgeleukt met gekregen accessoires. Iedere dag zet ze een foto van haar creatie op haar blog.

Die vrouw heeft duidelijk een droom om iets te betekenen voor Indiase kinderen. Als ze de makkelijke weg zou kiezen, stortte ze gewoon wat geld naar één of andere stichting. Maar nee, deze vrouw dacht groter en het mocht haar ook wat kosten. Iedere dag is ze bezig met haar droom. Iedere dag moet ze weer die jurk aan. Een jaar lang geen kleding kopen, geen spijkerbroek aan. Ze zet mensen zoals mij aan het denken. Waarom ben ik nooit tevreden met mijn kledingkast? Heb ik ook een droom? Mag het mij wat kosten? Of is het genoeg als ik gewoon 10% van mijn geld naar stichtingen en zendelingen stort?

Uit het doosje

R - Ik ben er weer. Ik heb bijna een jaar in een doosje opgesloten gezeten en eindelijk kan ik er weer uit klimmen. Wat een zwangerschap allemaal wel niet met je kan doen.

Je afweersysteem werkt anders, je krijgt een paar keer griep en een longontsteking. Je slikt diverse antibiotica’s om er weer wat bovenop te komen. En uiteindelijk ben je chronisch moe en na vijf minuten lopen helemaal duizelig. Daarnaast heb je nog die mooie zwangerschapshormonen. De combinatie van dit alles maakte dat ik er niet was. Ik kon geen mensen om me heen verdragen en had geen energie om ergens heen te gaan. Ik sleet mijn dagen met ontbijten, uitrusten, aankleden, uitrusten, lunchen, uitrusten, rondje lopen, uitrusten, enzovoort. Het was een heftige tijd.

Maar ik mag niet klagen. Er was een lieve man die voor mij zorgde, lieve mensen om ons heen die voor ons kookten en aan ons dachten in gebed. Mijn lichaam stelde prioriteiten en zorgde met liefde voor degene die haar het hardst nodig had: onze dochter in wording. Het was een heftige tijd, maar zeker de moeite waard!

Nu ben ik er weer. Het voelt alsof ik niks gemist heb, ik was er immers niet. Maar toch is het leven doorgegaan van de mensen om me heen, zijn er op mijn werk dingen veranderd en zijn we een jaar verder.

Ik ben er weer en het is genieten. Genieten van onze mooie dochter die gezellig naar me lacht. Genieten van bezoekjes aan familie, vrienden en bekenden. Genieten van leuke dingen doen, eindelijk weer een wandeling kunnen maken met manlief.

Ik ben er weer.
Uit het doosje.

In de kerk van Klaas

Afgelopen dagen zijn we op mini-vakantie geweest naar Middelburg. In een sfeervol bed & breakfast uit de zestiende eeuw (tip!) hebben we een paar nachtjes geslapen. En het boek van Boele gelezen (waarover later meer). En omdat we er maar 300 meter vandaan waren, bezochten we zondagochtend de kerk van Klaas Hendrikse. Toch werd het geen twijfel-weekend.

Helaas sprak die zondag niet Klaas, maar een zekere professor Goud uit Den Haag. Niettemin was het goed om sfeer te proeven in de kerk waar de laatste maanden zoveel heisa over is. We troffen een warme, zorgzame gemeenschap. Heerlijk om kant-en-klaar een paar bijbelverhalen geserveerd te krijgen met een doordachte overdenking. En hoewel het voor mij ook een wat vervreemdende ervaring is om door zoveel ritueel en jargon heen te gaan, was het ook een verademing om stilgezet te worden bij wie God is.

Met de vrijzinnigheid viel het trouwens nogal mee. We begrepen van een insider wel dat deze dienst door de dienstdoende spreker meer midden-PKN was dan te doen gebruikelijk. En hoewel er iets meer afstand was (vooral door het aanspreken met ‘verre God’) zou je uit de eredienst toch echt de indruk krijgen dat God bestaat.

Overigens waren we met onze kinderwagen een opvallende verschijning. Verder alleen grijze hoofden. Van de circa 50 bezoekers was zeker 95% ouder dan 70 jaar. Tenzij er een wonder gebeurt, bestaat deze gemeente binnen vijftien jaar niet meer. Met zoveel bejaard publiek en de veelheid aan jargon en rituelen, werd de dienst voor mij ook een meditatie over de toekomst van de kerk…

Eerste twijfel bij Martijn

‘t Is vrij stil hier. Ben aan het genieten van m’n nieuw geboren dochter. En ik volg op afstand (en op Flevo van dichtbij) de discussies rond twijfel en geloof. Competatief als ik ben, kan ik het woorspel wel waarderen, maar het risico is levensgroot dat mensen langs elkaar heen gaan praten om punten te scoren. Dan geniet ik toch het meest van de momenten dat mensen luisteren, elkaar waarderen en vinden, zoals bij Jos Douma en Boele Ytsma.

Op de één of andere manier gaat de discussie een beetje langs me heen, misschien wel omdat ik momenteel niet zo aan het twijfelen ben. Wat niet is kan nog komen, maar verlangen doe ik er niet naar. Toch heb ik ook momenten van twijfel gekend. Mag ik ze met jullie delen? Ik houd het maar persoonlijk en ga verder niet erg fundamenteel op de discussie in.

Jezus als onbegrepen radicaal

Je merkt pas hoe vast je aan iets zit, als je ervan los probeert te komen. Toen bij mij de eerste gedachten ontstonden om minder te gaan werken, merkte ik hoe vast ik zat aan mijn inkomen en carrière. Minder werken? Dan nemen collega’s me minder serieus. Dan maak ik minder snel kans op promotie. Dan kan ik minder sparen voor een ander huis. Er was een half jaar geworstel, een dik boek en het zien van goede voorbeelden voor nodig voor ik zover was. Toen pas kon ik besluiten om minder dan vier dagen te gaan werken, zodat ik tijd had voor mensen om mij heen. Ik had de indruk dat Jezus dat van mij vroeg…

Durven mannen verantwoordelijkheid te nemen voor een vrouw?

Afgelopen zaterdag mocht ik een trouwdienst begeleiden, in een strandtent. Met uitzicht op zee en bij ondergaande zon beloofden twee mensen de rest van hun leven met elkaar te delen. Dat was echt gaaf, met name toen het stel zelf onder woorden bracht waarom ze wilden trouwen. Begeleid door het ontzettend leuke bandje Casual Case werd het echt een mooie avond.

De mensen die trouwden, waren nog vrij jong: net over de twintig. Dat gaat tegen de trend in, maar socioloog Mark Regnerus is daar wel voorstander van. In het Nederlands Dagblad staat daarover:

“Christenen volgen de maatschappelijke trend, waardoor mannen het nemen van verantwoordelijkheden uitstellen en vrouwen uiteindelijk moeilijker een partner vinden. Christenen zouden tegen de trend moeten ingaan en jongeren aansporen vroeg te trouwen, vindt Regnerus. Begin twintig vindt hij een mooie leeftijd. Hij kent de bezwaren, maar ze overtuigen hem niet.”

Fijntjes wordt daarbij opgemerkt:

“Uit de cijfers blijkt dat pogingen om mensen van seks te laten afzien voordat ze getrouwd zijn, een mager effect hebben, aldus de socioloog. Negentig procent van Amerikaanse volwassenen hebben voor hun huwelijk seksuele gemeenschap gehad. Wat evangelischen betreft, ligt dit percentage ,,niet veel lager”. ,,Slechts weinig jongeren bereiken wat hun ouders, pastores en jeugdleiders van hen verlangen.”

Het al dan niet hebben van seks voor het huwelijk is een discussie op zich, daar waag ik me nu niet aan. Waar ik sowieso voorstander van ben is dat seks met trouw gecombineerd wordt. Ik heb al teveel verhalen gehoord van mensen die na een potje seks gedumpt zijn en dat als een beschadiging ervaren.

Wat ik sterk vind aan het betoog van Regnerus, is dat hij net een stapje verder gaat dan de oproep geen seks voor het huwelijk te hebben. Hij steekt in op de diepere laag: durf je verantwoordelijkheid voor iemand te nemen? Zou het echt zo zijn dat vooral mannen dat steeds moeilijker vinden? En waar komt dat dan door?