Kerstmissie

R – Feestdagen vinden we een mooie gelegenheid om ook iets voor een ander te betekenen. Met pasen organiseerden we een brunch voor mensen van de voedselbank. Met onze H2O groep zijn we nu aan het nadenken over wat we dit jaar met kerst willen gaan doen.

In onze zoektoch hoorde ik via ActiveLink dat ze in De Lier dit jaar een kerstmissie organiseren, in Delft blijken ze dit al jaren te doen. Allerlei deelnemers uit diverse kerken komen op de vrijdagavond voor kerst bij elkaar. Ze eten met elkaar en krijgen instructies. Dan gaat iedere missieleider met een groep deelnemers op missie. Zo delen ze op straat beschuit met muisjes uit, organiseren een maaltijd voor mensen die eenzaam zijn, delen rozen uit aan vrijwilligers in een verzorgingstehuis, lopen café’s langs om bierviltjes uit te delen (komt tijd, komt God) en brengen bejaarden een cadeautje. Aan het einde van de avond komen alle groepen weer bij elkaar om elkaar te vertellen wat ze meegemaakt hebben en danken God ervoor.

Ik vond het erg gaaf om te horen! Lijkt me tof als zoiets Westland-breed gaat ontstaan. KerstmissieWestland!

Dress

R – Wat een stoer project. Een vrouw uit Engeland draagt een jaar lang dezelfde jurk. Ze wil geld inzamelen voor Indiase kinderen die geen schooluniform kunnen betalen. Hiervoor draagt ze iedere dag die ene jurk, opgeleukt met gekregen accessoires. Iedere dag zet ze een foto van haar creatie op haar blog.

Die vrouw heeft duidelijk een droom om iets te betekenen voor Indiase kinderen. Als ze de makkelijke weg zou kiezen, stortte ze gewoon wat geld naar één of andere stichting. Maar nee, deze vrouw dacht groter en het mocht haar ook wat kosten. Iedere dag is ze bezig met haar droom. Iedere dag moet ze weer die jurk aan. Een jaar lang geen kleding kopen, geen spijkerbroek aan. Ze zet mensen zoals mij aan het denken. Waarom ben ik nooit tevreden met mijn kledingkast? Heb ik ook een droom? Mag het mij wat kosten? Of is het genoeg als ik gewoon 10% van mijn geld naar stichtingen en zendelingen stort?

Uit het doosje

R - Ik ben er weer. Ik heb bijna een jaar in een doosje opgesloten gezeten en eindelijk kan ik er weer uit klimmen. Wat een zwangerschap allemaal wel niet met je kan doen.

Je afweersysteem werkt anders, je krijgt een paar keer griep en een longontsteking. Je slikt diverse antibiotica’s om er weer wat bovenop te komen. En uiteindelijk ben je chronisch moe en na vijf minuten lopen helemaal duizelig. Daarnaast heb je nog die mooie zwangerschapshormonen. De combinatie van dit alles maakte dat ik er niet was. Ik kon geen mensen om me heen verdragen en had geen energie om ergens heen te gaan. Ik sleet mijn dagen met ontbijten, uitrusten, aankleden, uitrusten, lunchen, uitrusten, rondje lopen, uitrusten, enzovoort. Het was een heftige tijd.

Maar ik mag niet klagen. Er was een lieve man die voor mij zorgde, lieve mensen om ons heen die voor ons kookten en aan ons dachten in gebed. Mijn lichaam stelde prioriteiten en zorgde met liefde voor degene die haar het hardst nodig had: onze dochter in wording. Het was een heftige tijd, maar zeker de moeite waard!

Nu ben ik er weer. Het voelt alsof ik niks gemist heb, ik was er immers niet. Maar toch is het leven doorgegaan van de mensen om me heen, zijn er op mijn werk dingen veranderd en zijn we een jaar verder.

Ik ben er weer en het is genieten. Genieten van onze mooie dochter die gezellig naar me lacht. Genieten van bezoekjes aan familie, vrienden en bekenden. Genieten van leuke dingen doen, eindelijk weer een wandeling kunnen maken met manlief.

Ik ben er weer.
Uit het doosje.

In de kerk van Klaas

Afgelopen dagen zijn we op mini-vakantie geweest naar Middelburg. In een sfeervol bed & breakfast uit de zestiende eeuw (tip!) hebben we een paar nachtjes geslapen. En het boek van Boele gelezen (waarover later meer). En omdat we er maar 300 meter vandaan waren, bezochten we zondagochtend de kerk van Klaas Hendrikse. Toch werd het geen twijfel-weekend.

Helaas sprak die zondag niet Klaas, maar een zekere professor Goud uit Den Haag. Niettemin was het goed om sfeer te proeven in de kerk waar de laatste maanden zoveel heisa over is. We troffen een warme, zorgzame gemeenschap. Heerlijk om kant-en-klaar een paar bijbelverhalen geserveerd te krijgen met een doordachte overdenking. En hoewel het voor mij ook een wat vervreemdende ervaring is om door zoveel ritueel en jargon heen te gaan, was het ook een verademing om stilgezet te worden bij wie God is.

Met de vrijzinnigheid viel het trouwens nogal mee. We begrepen van een insider wel dat deze dienst door de dienstdoende spreker meer midden-PKN was dan te doen gebruikelijk. En hoewel er iets meer afstand was (vooral door het aanspreken met ‘verre God’) zou je uit de eredienst toch echt de indruk krijgen dat God bestaat.

Overigens waren we met onze kinderwagen een opvallende verschijning. Verder alleen grijze hoofden. Van de circa 50 bezoekers was zeker 95% ouder dan 70 jaar. Tenzij er een wonder gebeurt, bestaat deze gemeente binnen vijftien jaar niet meer. Met zoveel bejaard publiek en de veelheid aan jargon en rituelen, werd de dienst voor mij ook een meditatie over de toekomst van de kerk…

Eerste twijfel bij Martijn

‘t Is vrij stil hier. Ben aan het genieten van m’n nieuw geboren dochter. En ik volg op afstand (en op Flevo van dichtbij) de discussies rond twijfel en geloof. Competatief als ik ben, kan ik het woorspel wel waarderen, maar het risico is levensgroot dat mensen langs elkaar heen gaan praten om punten te scoren. Dan geniet ik toch het meest van de momenten dat mensen luisteren, elkaar waarderen en vinden, zoals bij Jos Douma en Boele Ytsma.

Op de één of andere manier gaat de discussie een beetje langs me heen, misschien wel omdat ik momenteel niet zo aan het twijfelen ben. Wat niet is kan nog komen, maar verlangen doe ik er niet naar. Toch heb ik ook momenten van twijfel gekend. Mag ik ze met jullie delen? Ik houd het maar persoonlijk en ga verder niet erg fundamenteel op de discussie in.

Jezus als onbegrepen radicaal

Je merkt pas hoe vast je aan iets zit, als je ervan los probeert te komen. Toen bij mij de eerste gedachten ontstonden om minder te gaan werken, merkte ik hoe vast ik zat aan mijn inkomen en carrière. Minder werken? Dan nemen collega’s me minder serieus. Dan maak ik minder snel kans op promotie. Dan kan ik minder sparen voor een ander huis. Er was een half jaar geworstel, een dik boek en het zien van goede voorbeelden voor nodig voor ik zover was. Toen pas kon ik besluiten om minder dan vier dagen te gaan werken, zodat ik tijd had voor mensen om mij heen. Ik had de indruk dat Jezus dat van mij vroeg…

Durven mannen verantwoordelijkheid te nemen voor een vrouw?

Afgelopen zaterdag mocht ik een trouwdienst begeleiden, in een strandtent. Met uitzicht op zee en bij ondergaande zon beloofden twee mensen de rest van hun leven met elkaar te delen. Dat was echt gaaf, met name toen het stel zelf onder woorden bracht waarom ze wilden trouwen. Begeleid door het ontzettend leuke bandje Casual Case werd het echt een mooie avond.

De mensen die trouwden, waren nog vrij jong: net over de twintig. Dat gaat tegen de trend in, maar socioloog Mark Regnerus is daar wel voorstander van. In het Nederlands Dagblad staat daarover:

“Christenen volgen de maatschappelijke trend, waardoor mannen het nemen van verantwoordelijkheden uitstellen en vrouwen uiteindelijk moeilijker een partner vinden. Christenen zouden tegen de trend moeten ingaan en jongeren aansporen vroeg te trouwen, vindt Regnerus. Begin twintig vindt hij een mooie leeftijd. Hij kent de bezwaren, maar ze overtuigen hem niet.”

Fijntjes wordt daarbij opgemerkt:

“Uit de cijfers blijkt dat pogingen om mensen van seks te laten afzien voordat ze getrouwd zijn, een mager effect hebben, aldus de socioloog. Negentig procent van Amerikaanse volwassenen hebben voor hun huwelijk seksuele gemeenschap gehad. Wat evangelischen betreft, ligt dit percentage ,,niet veel lager”. ,,Slechts weinig jongeren bereiken wat hun ouders, pastores en jeugdleiders van hen verlangen.”

Het al dan niet hebben van seks voor het huwelijk is een discussie op zich, daar waag ik me nu niet aan. Waar ik sowieso voorstander van ben is dat seks met trouw gecombineerd wordt. Ik heb al teveel verhalen gehoord van mensen die na een potje seks gedumpt zijn en dat als een beschadiging ervaren.

Wat ik sterk vind aan het betoog van Regnerus, is dat hij net een stapje verder gaat dan de oproep geen seks voor het huwelijk te hebben. Hij steekt in op de diepere laag: durf je verantwoordelijkheid voor iemand te nemen? Zou het echt zo zijn dat vooral mannen dat steeds moeilijker vinden? En waar komt dat dan door?

Dankbaar en gelukkig…

En vervloekt is een iegelijk die…

“Ernstig willen we waarschuwen tegen televisie, radio, video, DVD, open internet en vergelijkbare toepassingen via mobiele telefonie. Zonder dat we het merken, worden we doordrenkt van de wereldse levensstijl en goddeloze opvattingen…”

Het is zomaar één passage uit een kanselboodschap van de Oud Gereformeerde Gemeente in Nederland. In zo’n 57 kerken is afgelopen zondag een ernstige mededeling gedaan namens het bestuur van deze kerken. De synode merkt daarbij heel scherp op: “We zien de kloof tussen kerk en wereld steeds groter worden.” Een terechte constatering. En de oplossing? Focus op uw eigen navel: weest stil, keer naar binnen, onderzoekt uzelve, trek u terug van alles wat ‘werelds’ is. Dus geen mobiele telefoon, geen oorbellen, geen computer, geen kort haar voor dames. “Ook in dit opzicht dienen we de wereld te verzaken en te beseffen dat we een afgezonderd volk behoren te zijn.”

Er staat geen enkele oproep tot een zoektocht naar hoe mensen buiten de kerk kunnen ontdekken wie God is. We gaan ons lekker focussen op dingen waarover in de bijbel nagenoeg niets staat. “En Jezus zeide tot den schare dat ieder gebruik van mobiele telefonie verderfelijk is, evenals het aanschouwen van DVD’s van welke aard dan ook.” Zoiets lees ik nergens! Toch meent de synode meent wel te mogen stellen: “En vervloekt is een iegelijk die niet blijft in hetgeen geschreven is in het boek der wet omdat te doen.”

Sommige dingen snap ik echt niet. Hoe kun je met de bijbel in de hand mensen oproepen tot navelstaarderij en de grote, boze wereld volledig links laten liggen?

Hoe gelukkig zijn wij als Nederlanders?

M – Hoe gelukkig zijn wij als Nederlanders? Waarvan worden we wel en niet gelukkig? Bas Heijne, columnist van het NRC, analyseert het geluk van Nederlanders:

“Als je één ding kunt concluderen is het dit: men snakt naar een gevoel van gemeenschap, maar men is niet echt bereid offers te brengen in naam van de gemeenschap. Het verlangen is oprecht, de onwil hardnekkig. Er wordt heftig verlangd naar solidariteit, maar meestal wordt daarmee bedoeld dat de ander moet inbinden.

In die zin geven de uitkomsten van de enquête een haarscherp beeld van de Hollandse malaise. Alle idealen kunnen alleen nog in negatieve termen worden uitgedrukt. Over gemeenschap wordt alleen gesproken als iets wat bedreigd wordt. Ook van onze vrijheid kunnen we niet genieten, die dreigt immers van alle kanten te worden ingeperkt, door een moralistische en bemoeizuchtige overheid of door moslims. De ironie is nu juist dat zowel de christelijke politieke partijen en orthodoxe moslims sociale cohesie hoog in het vaandel hebben staan – maar dat soort gemeenschap willen we niet…”

Dat laatste bleef bij mij hangen: we zoeken naar geluk en gemeenschap, maar niet van het soort dat christenen en moslims met elkaar hebben. Waarom niet dat soort gemeenschap? Omdat het je wat kost? Omdat het je vrijheid beperkt? Omdat die gemeenschappen vaak niet bij de tijd zijn?

Ik kan zo een paar redenen noemen waarom mensen daarop afhaken. Maar een goed alternatief, dat is lastiger. Daar zijn we als Nederlanders nog niet uit…en ik eigenlijk ook niet. Ik geloof dat leven in gemeenschap je inderdaad wat kost. Daarentegen hoeft zo’n gemeenschap zeker niet oubollig te zijn. Bij Momentz zoeken we naar gemeenschap, op een manier die past bij deze tijd. Dat gaat met vallen en opstaan. En het meeste dat gebeurt valt niet eens onder het label ‘Momentz’. Spannende zoektocht…